II AKa 76/16 2016-12-08 01:00:00.0 CET 2018-11-02 21:09:23.0 CET 15350000 1006 SENTENCE Urszula Duczmal Urszula Duczmal Izabela Pospieska Marek Kordowiecki Samodzielność jurysdykcyjna sądu Bezwzględny powód odwoławczy Powaga rzeczy osądzonej Czyn ciągły Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 11; art. 11 § 2; art. 12; art. 18; art. 18 § 2; art. 19; art. 19 § 1; art. 19 § 1 pkt. 4; art. 231; art. 231 § 2; art. 258; art. 258 § 1; art. 258 § 3; art. 266; art. 266 § 2; art. 270; art. 270 § 1; art. 270 § 1 pkt. 5; art. 270 § 1 pkt. 6; art. 286; art. 286 § 1; art. 300; art. 300 § 2; art. 37 a; art. 63; art. 63 § 1; art. 69; art. 69 § 1; art. 69 § 2; art. 70; art. 70 § 1; art. 70 § 1 pkt. 1; art. 72; art. 72 § 1; art. 72 § 1 pkt. 1; art. 73; art. 73 § 1; art. 85; art. 85 § 1; art. 85 § 2) Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 - art. 17; art. 17 § 1; art. 17 § 1 pkt. 7; art. 435; art. 439; art. 439 § 1; art. 439 § 1 pkt. 8) Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 - art. 20; art. 20 § 2; art. 37; art. 37 § 1; art. 37 § 1 pkt. 1; art. 37 § 1 pkt. 2; art. 37 § 1 pkt. 4; art. 37 § 1 pkt. 5; art. 39; art. 39 § 1; art. 39 § 2; art. 54; art. 54 § 1; art. 54 § 2; art. 54 § 3; art. 6; art. 6 § 2; art. 65; art. 65 § 1; art. 65 § 3; art. 65 § 3 pkt. 11; art. 65 § 3 pkt. 19; art. 7; art. 7 § 1; art. 83; art. 83 § 1; art. 91; art. 91 § 1; art. 91 § 3; art. 91 § 4; art. 94; art. 94 § 4) art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k., art 17 § 1 pkt 7 k.p.k., art 6§ 2 k.k.s., art. 8 § 1 k.p.k. i art. 7 k.p.k. st. sekr. sąd. Magdalena Ziembiewicz Prawomocne skazanie za czyn ciągły (przy czym bez znaczenia jest tu, czy chodzi o czyn ciągły określony w art. 12 k.k., czy w art. 6§2 k.k.s.) stoi na przeszkodzie, ze względu na treść art. 17§1 pkt 7 k.p.k. (który to przepis ma również zastosowanie na gruncie postępowania karnego skarbowego – art. 113§1 k.k.s.) ponownemu postępowaniu o później ujawnione zachowania, będące elementami tego czynu, które nie były przedmiotem wcześniejszego osądzenia. Nie można zapominać, że z naczelnej zasady procesu karnego, określonej w art. 8§1 k.p.k. wynika jasno powinność samodzielnego rozstrzygania przez sąd orzekający zagadnień faktycznych i prawnych, zaś swe przekonanie o prawdziwości określonych dowodów sąd ten kształtuje samodzielnie w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów, określoną w art. 7 k.p.k. Tymczasem z rażącym naruszeniem tych zasad Sąd I instancji praktycznie bezkrytycznie oparł swe rozstrzygnięcia w zakresie wskazanych wyżej przestępstw na ocenie dowodów w postaci treści rozmów, zarejestrowanych w trakcie prowadzonej kontroli operacyjnej, przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Policji prowadzących śledztwo w tej sprawie, gdyż ta ocena sprowadza się do ustalenia ilości, rodzaju, marek wyrobów akcyzowych, łącznie ze wskazaniem, czy były oznaczone polskimi znakami akcyzy, czasu, osób i sposobu postępowania z tymi wyrobami pod kątem znamion czasownikowych określonych w art. 65 i 91 k.k.s. To tak, jakby Sąd I instancji oparł się wprost na ustaleniach oskarżyciela publicznego zaprezentowanych w treści uzasadnienia aktu oskarżenia, powielając wprost, jak własną, ocenę oskarżyciela. Skoro zaś Sąd I instancji oparł się na tych ustaleniach i ocenach, nie starając się nawet zweryfikować ich prawidłowości i nie dając tym samym możliwości Sądowi odwoławczemu dokonania prawidłowej kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku, to również w tym zakresie nie było możliwe zaaprobowanie takiego rozstrzygnięcia i należało je w tym zakresie uchylić i przekazać sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Anna Rusinek Julita Woźniak 2018-11-02 21:09:23.0 CET 2018-11-02 15:55:53.0 CET