<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="153500000001006_II_AKa_000082_2017_Uz_2017-11-09_001">
   <signature>II AKa 82/17</signature>
   <date>2017-11-09 01:00:00.0 CET</date>
   <publicationDate>2020-01-09 18:10:06.0 CET</publicationDate>
   <courtId>15350000</courtId>
   <departmentId>1006</departmentId>
   <type>SENTENCE</type>
   <chairman>Przemysław Strach</chairman>
   <judges>
      <judge>Przemysław Strach</judge>
      <judge>Urszula Duczmal</judge>
      <judge>Marek Kordowiecki-</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Obowiązywanie ustawy</themePhrase>
      <themePhrase>Przestępstwo przeciwko mieniu</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 - art. 59; art. 59 ust. 1; pkt. 20; pkt. 21; pkt. 22; pkt. 23)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 12; art. 189; art. 189 § 2; art. 203; art. 204; art. 204 § 1; art. 204 § 2; art. 204 § 4; art. 253; art. 253 § 1; art. 253 § 1 pkt. 2; art. 253 § 1 pkt. 3; art. 253 § 1 pkt. 4; art. 253 § 1 pkt. 6; art. 4; art. 4 § 1; art. 63; art. 63 § 1; art. 64; art. 64 § 1; art. 65; art. 65 pkt. 10; art. 65 pkt. 9; art. 65 § 1; art. 69; art. 69 § 1; art. 69 § 2; art. 69 § 3; art. 70; art. 70 § 2; art. 73; art. 73 § 2; pkt. 13; pkt. 15; pkt. 16; pkt. 27)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 4 § 1 k.k.; art. 189a § 1 k.k., art. 253 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.; art. 189 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>st. sekr. sąd. Magdalena Ziembiewicz</recorder>
   <thesis>a) Sąd Okręgowy w swoim rozumowaniu doszedł do prawidłowej konkluzji, iż w razie przyjęcia, że „zarzucony oskarżonym czyn nie mieści się w zakresie zastosowania normy z art. 253§1 k.k. albo z art. 189a§1 k.k., to stosownie do brzmienia art. 4§1 k.k. należałoby oskarżonych uniewinnić, bądź to z uwagi na obowiązek stosowania nowej ustawy (w razie wypełnienia znamion czynu zabronionego z art. 253§1 k.k., przy jednoczesnym niewypełnieniu znamion czynu zabronionego z art. 189a§1 k.k.), bądź to z uwagi na obowiązek zastosowania ustawy względniejszej (w razie niewypełnienia znamion czynu zabronionego z art. 189a§1 k.k.). Natomiast, co oczywiste, w razie niewypełnienia znamion zarówno z art. 253§1 k.k., jak i z art. 189a§1 k.k. oskarżonych należałoby uniewinnić” 
b) Nie ulega wątpliwości, patrząc na normę art. 4§1 k.k., iż zasadą jest stosowanie ustawy obowiązującej w czasie orzekania, chyba że ustawa obowiązująca poprzednio jest względniejsza dla sprawcy. To zaś oznacza, iż jeżeli czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę w czasie jego popełnienia (art. 1§1 k.k.) w czasie orzekania nie stanowi przestępstwa (inaczej mówiąc, nie zawiera wszystkich jego znamion), to w świetle wspomnianego art. 4§1 k.k. nie jest możliwe ustalenie, by osoba taki czyn popełniła, miała za niego ponosić odpowiedzialność karną. W trakcie orzekania istotne jest więc ustalenie, czy właśnie w tym czasie konkretny czyn stanowi przestępstwo. W przypadku uzyskania odpowiedzi negatywnej dalsze badanie czy czyn ten stanowił przestępstwo w trakcie jego popełnienia staje się zbędne. Natomiast w przypadku odpowiedzi twierdzącej należy zbadać, czy w trakcie popełnienia tego czynu (jak i innym czasie – po czasie popełnienia czynu a przed dniem orzekania) czyn ten stanowił przestępstwo i dopiero wówczas po uzyskaniu odpowiedzi twierdzącej należy przystąpić do badania, która z ustaw jest względniejsza dla sprawcy.
c) Przepis ten ( art. 115 par 22 k.k.) jasno więc stanowi, iż werbowanie, transport, dostarczanie, przekazywanie, przechowywanie lub przyjmowanie innej osoby w celu jej wykorzystania stanowi przestępstwo handlu ludźmi, jeżeli łączy się z zastosowaniem metod lub środków wymienionych w punkcie 1-6 (nie dotyczy to tylko małoletniego, jako przedmiotu handlu), przy czym, jak to wynika z treści tego przepisu, wyliczenie to ma charakter taksatywny. Oznacza to więc, że jeżeli choćby jedna z tych metod lub środków nie będzie miała miejsca, to brak jest podstaw do przyjęcia, iż oskarżony, który przyjmuje taką osobę (i to niezależnie od tego czy odpłatnie, czy bez zapłaty) w celu jej wykorzystania w prostytucji (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie), wyczerpuje takim działaniem znamiona przestępstwa dopuszczenia się handlu ludźmi, tj. przestępstwa z art. 189a§1 k.k.</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Anna Rusinek</reviser>
   <publisher>Julita Woźniak</publisher>
   <dateOfPublication>2020-01-09 18:10:06.0 CET</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2026-11-19 03:09:45.0 CET</dateOfLastUpdate>
</judgement>