II AKa 115/15 2015-11-10 01:00:00.0 CET 2016-02-17 18:15:25.0 CET 15350000 1006 REASON Pomówienie Dowody Ustawa z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 580 - art. 24; art. 24 ust. 3) Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 - art. 10; art. 10 ust. 1; art. 2; art. 2 poz. 223; art. 2 ust. 1; art. 2 ust. 1 pkt. 4; art. 2 ust. 1 pkt. 5; art. 3; art. 3 ust. 1; art. 8) Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 - art. 29) Ustawa z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 1997 r. Nr 75, poz. 468 - ) Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 - art. 53; art. 53 ust. 1; art. 53 ust. 2; art. 56; art. 56 ust. 1; art. 56 ust. 3; art. 63; art. 63 ust. 1; art. 63 ust. 3; art. 70; art. 70 ust. 4) Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz. U. z 2003 r. Nr 108, poz. 1026 - § 1) Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 11; art. 11 § 2; art. 11 § 3; art. 12; art. 18; art. 18 § 3; art. 19; art. 19 § 1; art. 19 § 2; art. 19 § 2 pkt. 10; art. 267; art. 267 § 1; art. 267 § 3; art. 4; art. 4 § 1; art. 45; art. 45 § 1; art. 53; art. 53 ust. 2; art. 60; art. 60 § 1; art. 60 § 2; art. 60 § 3; art. 60 § 4; art. 60 § 6; art. 60 § 6 pkt. 2; art. 62; art. 63; art. 63 § 1; art. 69; art. 69 § 1; art. 69 § 2; art. 70; art. 70 § 1; art. 70 § 1 pkt. 1; art. 73; art. 73 § 1; art. 85; art. 86; art. 86 § 1; art. 86 § 2; rozdział 33) Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 - art. 170; art. 170 § 1; art. 170 § 1 pkt. 2; art. 170 § 1 pkt. 3; art. 170 § 1 pkt. 5; art. 174; art. 193; art. 193 § 1; art. 201; art. 4; art. 424; art. 437; art. 437 § 1; art. 438; art. 438 pkt. 4; art. 5; art. 5 § 2; art. 618; art. 618 § 1; art. 618 § 1 pkt. 1; art. 618 § 1 pkt. 10; art. 618 § 1 pkt. 11; art. 624; art. 624 § 1; art. 627; art. 633; art. 634; art. 636; art. 636 § 1; art. 636 § 2; art. 7; rozdział 26) art. 7 k.p.k. Sam fakt oparcia orzeczenia skazującego na zeznaniach tylko jednego świadka (wyjaśnieniach jednego z oskarżonych), nawet w sytuacji nieprzyznania się oskarżonego do winy, samo przez się nie może stanowić podstawy do zarzutu dokonania błędnych czy dowolnych ustaleń faktycznych w sprawie. Nie istnieje żadna reguła dowodowa, która uzasadniałaby pogląd, że zeznania jedynego świadka (wyjaśnienia jednego z oskarżonych) są niewystarczającą podstawą skazania i to bez względu na to jaką świadek (oskarżony) zajmuje funkcję, pozycję w życiu społecznym bądź czy korzysta z jakichś szczególnych uprawnień procesowych (jak świadek koronny, tzw. „mały świadek koronny” czy świadek incognito). Orzecznictwo przyjmuje jednak, że tego rodzaju "jedyny" dowód nie może stać w sprzeczności z innymi dowodami, które nie mają wprawdzie decydującego znaczenia dla kwestii odpowiedzialności karnej, stanowią jednak podstawę do dokonania lub weryfikacji ustaleń faktycznych odnoszących się do określonych fragmentów zdarzenia (patrz wyrok SN z dnia 11 stycznia 1996 r., II KRN 178/95, Mon. Prawn. 1996/10/376). Rzecz jednak w tym, że ocena poszczególnych dowodów dokonywana jest w konkretnej sprawie, w której występują przeróżne, trudne do uogólnienia okoliczności a tym samym nie można do każdego przypadku sprawy dopasowywać bardziej ogólnych zasad oceny dowodów wyrażanych w orzecznictwie sądowym lub w doktrynie. Zasady te zresztą również były artykułowane na tle konkretnych stanów faktycznych ustalonych w indywidualnych sprawach. Bez znaczenia jest dla oceny wiarygodności wyjaśnień tego oskarżonego fakt czy oskarżony, pomawiając swoich synów i <Krzysztofa Burdona | K. B.> liczył na pobłażliwość organów ścigania a następnie Sądu orzekającego czy też nie, skoro zresztą sam ustawodawca przewidział takie instytucje jak świadek koronny, czy „mały świadek koronny”, które przecież nieodłącznie wiążą się z koniecznością pomówienia innych osób o przestępcze zachowania, by móc skorzystać z dobrodziejstw instytucji karnomaterialnych w zakresie orzekanych kar. nie jest możliwe wypracowanie jakichkolwiek „wytycznych” pod kątem oceny zeznań (wyjaśnień) stanowiących pomówienie, bowiem ocena takiego dowodu powinna zostać dokonana w świetle zasad przewidzianych w art. 7 k.p.k. z uwzględnieniem specyfiki konkretnej sprawy, w której taki dowód występuje. Aneta Pochylska Julita Woźniak 2016-02-17 18:15:25.0 CET 2017-04-11 05:00:06.0 CEST