<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="153510350002503_V_C_002130_2025_Uz_2025-09-15_001">
   <signature>V C 2130/25</signature>
   <date>2025-08-26 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2026-03-04 17:40:07.0 CET</publicationDate>
   <courtId>15351035</courtId>
   <departmentId>2503</departmentId>
   <type>DECISION, REASON</type>
   <chairman>asesor sądowy Jakub Stolarek</chairman>
   <judges>
      <judge>asesor sądowy Jakub Stolarek</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Konsument</themePhrase>
      <themePhrase>Czynności procesowe (przepisy ogólne)</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 - art. 32; art. 45)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 1; art. 10; art. 100; art. 101; art. 11; art. 1119; art. 12; art. 13; art. 14; art. 15; art. 16; art. 17; art. 18; art. 19; art. 2; art. 20; art. 200; art. 200 § 1(1); art. 21; art. 22; art. 23; art. 24; art. 25; art. 26; art. 27; art. 28; art. 29; art. 3; art. 30; art. 31; art. 31 § 1; art. 32; art. 33; art. 34; art. 35; art. 36; art. 37; art. 37(2); art. 37(2) § 1; art. 38; art. 39; art. 4; art. 4(1); art. 40; art. 41; art. 42; art. 43; art. 44; art. 45; art. 46; art. 47; art. 48; art. 49; art. 5; art. 50; art. 51; art. 52; art. 53; art. 54; art. 55; art. 56; art. 57; art. 58; art. 59; art. 6; art. 60; art. 61; art. 62; art. 63; art. 64; art. 65; art. 66; art. 67; art. 68; art. 69; art. 7; art. 70; art. 71; art. 72; art. 73; art. 74; art. 75; art. 76; art. 77; art. 78; art. 79; art. 8; art. 80; art. 81; art. 82; art. 83; art. 84; art. 85; art. 86; art. 87; art. 88; art. 89; art. 9; art. 90; art. 91; art. 92; art. 93; art. 94; art. 95; art. 96; art. 97; art. 98; art. 99)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 40)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art.3 k.p.c., art. 200 k.p.c., art. 4 (1) k.p.c., art. 37 (2) k.p.c.</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder></recorder>
   <thesis>Choć ustawodawca nie ograniczył zakresu zastosowania przepisu art. 372 § 1 k.p.c. jedynie do konsumenta, to nie budzi wątpliwości, że przepis ten powinien mieć zastosowanie jedynie do roszczeń dochodzonych bezpośrednio przez kontrahenta banku. Zamiarem ustawodawcy nie było bowiem ułatwienie dochodzenia wierzytelności przedsiębiorcom, którzy masowo skupują wierzytelności konsumenckie wynikające z czynności bankowych. Strona powodowa, biorąc pod uwagę rozmiar prowadzonej działalności gospodarczej, ma aparat organizacyjny i prawny do obsługi przed sądem i nie sposób przyjąć, by w ramach wytaczanych powództw była podmiotem słabszym względem banków i zasługującym na szczególną ochronę. 
Zastosowanie reguł wykładni celowościowej i funkcjonalnej prowadzi zatem do wniosku, że w art. 372 § 1 k.p.c. nie chodzi o miejsce zamieszkania lub siedziby jakiegokolwiek powoda, lecz jedynie powoda, który był stroną czynności bankowej, z której wywodzi roszczenie dochodzone pozwem. Interpretując przepisy prawne należy brać pod uwagę konsekwencje społeczne i ekonomiczne, do jakich doprowadzić może określona interpretacja. Podnieść należy, że wykładnia celowościowa pozwala na korygowanie ewentualnych błędów ustawodawcy, zwłaszcza gdy jednoznacznie sformułowany przez prawodawcę przepis zawiera normę nieadekwatną do jego zamierzeń odtworzonych na gruncie przypisywanych mu ocen.  Odstąpienie od wykładni językowej normy wyrażonej w art. 372 § 1 k.p.c. jest konieczne, gdyż poprzestanie na dosłownym brzmieniu przepisu prowadziłoby do całkowitego zniweczenia jego celu i funkcji. Wynik wykładni językowej byłby bowiem sprzeczny z racjonalnością aksjologiczną ustawodawcy, zasadami sprawiedliwości oraz słuszności.
W niniejszej sprawie sytuacja procesowa została zatem wytworzona przez powoda w pełni intencjonalnie i w złej wierze – wyłudzenie właściwości miejscowej sądu poprzez najpierw wskazanie fikcyjnej siedziby spółki pod adresem wirtualnego biura, gdzie brak jest jakiejkolwiek aktywności spółki, a następnie fikcyjne przeniesienie rzekomej siedziby spółki, jedynie w celu uzyskania korzystnych rozstrzygnięć sądu. Stanowi to dokonanie czynności procesowej wbrew dobrym obyczajom, mające na celu obejście przepisów o właściwości.
W przypadku wyboru właściwości standardem działania w zgodzie z dobrymi obyczajami, w myśl art. 3 k.p.c., jest skierowanie sprawy do sądu, który jest właściwy zgodnie z przepisami k.p.c., co do zasady do sądu właściwości wyłącznej albo ogólnej, względnie do sądu właściwości przemiennej. Niezgodnym natomiast z dobrymi obyczajami jest fikcyjna zmiana siedziby (a w istocie podanie fikcyjnego adresu siedziby) w celu wyłudzenia właściwości. Jest to przykład forum shopping i to nie bazującego na dozwolonych, przemiennych podstawach właściwości, lecz fikcyjnej kreacji spełnienia wymogów podstaw właściwości. Postępowanie takie w istocie nie różni się niczym od sytuacji, gdy strona podaje adres miejsca zamieszkania pod którym faktycznie nie mieszka, jedynie w celu wyłudzenia właściwości. 
</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Anna Włodarz</reviser>
   <publisher>Sylwia Duda</publisher>
   <dateOfPublication>2026-03-04 17:40:07.0 CET</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2026-03-04 13:32:32.0 CET</dateOfLastUpdate>
</judgement>