<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="153510350002503_V_Ns_000315_2012_Uz_2016-04-18_002">
   <signature>V Ns 315/12</signature>
   <date>2016-02-29 01:00:00.0 CET</date>
   <publicationDate>2017-12-04 21:06:08.0 CET</publicationDate>
   <courtId>15351035</courtId>
   <departmentId>2503</departmentId>
   <type>REGULATION, DECISION, REASON</type>
   <chairman>Kamil Antkowiak</chairman>
   <judges>
      <judge>Kamil Antkowiak</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Uznanie czynności za bezskuteczną</themePhrase>
      <themePhrase>Powołanie spadkobiercy</themePhrase>
      <themePhrase>Dziedziczenie</themePhrase>
      <themePhrase>Stwierdzenie nabycia spadku</themePhrase>
      <themePhrase>Nieważność czynności prawnej</themePhrase>
      <themePhrase>Wykonawca testamentu</themePhrase>
      <themePhrase>Testament</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 - art. 18; art. 21; art. 31; art. 83; art. 83 ust. 1; art. 84; art. 84 ust. 1; art. 87; art. 87 ust. 1; art. 87 ust. 2)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 105; art. 105 § 1; art. 105 § 1 zd. 1; art. 108; art. 108 § 1; art. 108 § 1 zd. 2; art. 177; art. 177 § 1; art. 177 § 1 pkt. 1; art. 228; art. 228 § 1; art. 232; art. 510; art. 510 § 2; art. 514; art. 520; art. 520 § 1; art. 520 § 2; art. 669; art. 670; art. 684; art. 949; art. 949 § 1)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 1008; art. 1020; art. 1049; art. 1049 § 2; art. 65; art. 65 § 1; art. 926; art. 926 § 1; art. 926 § 2; art. 928; art. 928 § 2; art. 932; art. 934; art. 941; art. 943; art. 945; art. 946; art. 947; art. 948; art. 948 § 1; art. 948 § 2; art. 949; art. 949 § 1; art. 959; art. 961; art. 961 § 1; art. 962; art. 963; art. 968; art. 975; art. 982; art. 986; art. 988; art. 988 § 1; art. n)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe (Dz. U. z 1974 r. Nr 14, poz. 84 - )</reference>
      <reference>Dekret z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym (Dz. U. z 1981 r. Nr 29, poz. 154 - art. 32)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>926 k.c., 941 k.c. 943 k.c. 946 k.c. 947 k.c. 948 k.c. 949 k.c. 988 k.c. 670 k.p.c.</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>Karolina Kicińska</recorder>
   <thesis>1. zwrot nt. jedyności spadkobierczyni wyraźnie w ocenie Sądu wskazuje na wyłączność jej dziedziczenia i nie wymagał, co do zasady, już dalszej  wykładni. Wykładnia zaś testamentu polega na tym, że należy go tak tłumaczyć, ażeby zapewnić możliwe urzeczywistnienie woli spadkodawcy (art. 948 § 1 kc), a dopiero, jeżeli testament może być tłumaczony romaicie, należy przyjąć taką wykładnię, ktora pozwala utrzymać rozporzadzenie spadkodawcy w mocy i nadać im rozsądną treść (§ 2 tego przepisu). W tej sytuacji zabiegi  interpretacyjne prowadzące do ustalenia sensu użytych przez testatora słów w ocenie Sądu, zgodnie z regułą clara non sunt interpretanda, nie moga prowadzić do rozwiązań sprzecznych z wolą  zmarłego, a w szczególności, wobec jasnych sformułowań dotyczących instytucji jedynego spadkobiercy, do prób przyjęcia, iż spadkobierca powołał jeszcze innych  bliskich jako spadkobierców do konkretnych przedmiotów, zresztą nawet niewymienionych w tym ostatnim testamencie.

2. Fakty historyczne powszechnie znane nie wymagają dowodu (por. art. 228 § 1 kpc) co się tyczy tym bardziej faktów z nieodległej przeszłości, jak realia polityczno-społeczno-gospodarcze  okresu PRL, a w szczególności represji i ograniczeń prawnych  czasu stanu wojennego, który wybuchł dnia 13 grudnia 1981 r. Tymczasem w realiach stanu faktycznego niniejszej sprawy badany testament z 1982 został niewątpliwie sporządzony w okresi trwania tego stanu wyjatkowego i to jeszcze w pierwszych jego miesiącach, ktora to okoliczność zewnętrzna nie mogła w ocenie Sądu pozostawać bez wpływu na wykładnię rzeczywistej woli spadkodawcy . 

3. ustawa też nie wymaga (i to jeszcze pod rygorem nieważności) od spadkodawców uzasadnienia swojej ostatniej woli i podawania treści testastamentów motywów takiego a nie innego rozporządzenia na wypadek śmierci. Wola spadkodawcy ma być bowiem swobodna, a co oznacza, że może on w sposób całkowicie dowolny rozporządzać swoim majątkiem, a w tym z pominięciem odmiennych nadziei czy życzeń nawet najbliższych jego krewnych. W tym kontekście psychologicznie zrozumiałe było powołanie do spaku jedynej żony, a nie zstępnych (i to jeszcze  dalszych) nieżyjącego już rodzeństwa. Polskie zaś prawo w pełni natomiast  szanuje wolna wolę testatora (art. 31 Konstytucji RP) oraz chroni jego prawo własności i dziedziczenia (art. 21 Konstytucji RP), stąd spadkodawca ma w pełni prawo nie powołać do spadku w testamencie nawet np. ulubionego krewnego, a zamiast tego rozporządzać całym majątkiem na  rzecz np. całkiem obcej osoby. </thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Anna Włodarz</reviser>
   <publisher>Sylwia Duda</publisher>
   <dateOfPublication>2017-12-04 21:06:08.0 CET</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2017-11-30 11:01:56.0 CET</dateOfLastUpdate>
</judgement>