I C 64/20 2022-02-07 01:00:00.0 CET 2022-05-10 20:00:03.0 CEST 15351045 503 SENTENCE, REASON Kajetan Kosterkiewicz Kajetan Kosterkiewicz Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 129; art. 129 § 3; art. 210; art. 210 § 2; art. 230; § 1; § 3) Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 - art. 69; art. 69 ust. 1) Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 353(1); art. 358; art. 385(1); art. 385(1) § 1; art. 385(1) § 3; art. 385(1) § 3 zd. 2; art. 385(1) § 4; art. 405; art. 405 § 2; art. 410; art. 410 § 1; art. 455; art. 476; art. 481; art. 58; art. 58 § 1; art. 58 § 2; art. 58 § 3; art. 6; art. 6 ust. 1; art. 65) Mechanizmy stosowane przez pozwany bank przy konstruowaniu zapisów umownych były rażąco niekorzystne dla konsumenta, nakładając na niego niewspółmierne obowiązki i przerzucając nie tylko w całości ryzyko związane ze zmianą kursu CHF ale też wprowadzając takie mechanizmy ustalania tego kursu, które były niezrozumiałe a sam sposób ich tworzenia czynił je nieprzewidywalnymi w dniu zawarcia umowy. Rażąco niekorzystne dla konsumenta było nadto nałożenie obowiązku przeliczenia kwoty kredytu wyrażonej w PLN na CHF w pozwanym banku w dniu uruchomienia kredytu po kursie kupna banku (niższym) a następnie obowiązek dokonywania spłaty rat w PLN po to, by wymusić na nim zakup CHF w banku po kursie sprzedaży banku (wyższym). Mając to na względzie Sąd uznał powołane trzy zapisy umowne (§ 1 ust. 3A, § 7 ust. 1, § 11 ust. 4) za niedozwolone klauzule konsumenckie. Za niewątpliwe sprzeczną z ustawą oraz zasadami współżycia społecznego (art. 58 § 1 kc) należy uznać omawianą w sprawie niniejszej umowę indeksowaną kursem franka szwajcarskiego (CHF), w której naruszono zasadę swobody kontraktowej (art. 3531 kc) narzucając kredytobiorcy zapisy dotyczące głównych świadczeń stron stanowiące niedozwolone klauzule konsumenckie, po których wyeliminowaniu utrzymanie umowy o charakterze zamierzonym przez strony nie jest możliwe z uwagi na brak mechanizmów służących ustaleniu wysokości wzajemnych świadczeń. Efekt uznania bezskuteczności § 1 ust. 3A, § 7 ust. 1, § 11 ust. 4 umowy jest bowiem taki, że nie sposób ustalić wysokości zobowiązania konsumenta oraz wysokości rat, jaką powinien on spłacać, brak jest w umowie innych zapisów pozwalających ustalić te kwestie, a w świetle postulowanych przez obie strony okoliczności nie sposób odczytać zgodnych oświadczeń woli na zasadzie ich wykładni (art. 65 kc). W konsekwencji umowa zawarta przez strony jest nieważna Magdalena Węglorz Magdalena Węglorz 2022-05-10 20:00:03.0 CEST 2023-01-01 07:47:06.0 CET