<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="153510450000503_I_C_000422_2018_Uz_2023-08-04_001">
   <signature>I C 422/18</signature>
   <date>2023-06-06 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2024-03-28 18:20:04.0 CET</publicationDate>
   <courtId>15351045</courtId>
   <departmentId>503</departmentId>
   <type>SENTENCE, REASON</type>
   <chairman></chairman>
   <judges>
      <judge>Kajetan Kosterkiewicz</judge>
   </judges>
   <themePhrases/>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 102; art. 235(2); art. 235(2) § 1; art. 235(2) § 1 pkt. 2; art. 355)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 209; art. 5; art. 58; art. 58 § 2; art. 659; art. 659 § 1; art. 659 § 2; art. 669; art. 669 § 1; art. 688(1); art. 688(1) § 1; art. 688(1) § 2)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 - )</reference>
   </references>
   <legalBases/>
   <recorder></recorder>
   <thesis>Zastrzeżenie odsetek w wysokości 1 % dziennie za opóźnienie w zapłacie czynszu najmu lokalu mieszkalnego było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i w związku z tym zapisy umowy w tej części są nieważne. Przy tym, wyłączenie powyższego zapisu z treści umowy nie wypacza jej istoty a z okoliczności sprawy wynika, że umowa w takiej formie zostałaby zawarta. 
Żadne okoliczności życia gospodarczego w Rzeczypospolitej Polskiej w 2003 roku ani sama treść umowy nie usprawiedliwiały zastrzeżenia dla wynajmującego  odsetek w wysokości 365 % w skali roku w razie opóźnienia płatności przez najemcę (1 % dziennie) w sytuacji gdy odsetki ustawowe w tamtym czasie wynosiły 13%, a zatem były 28 razy niższe. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem umowy był najem lokalu mieszkalnego mającego zaspokajać potrzeby życiowe ciężarnej pozwanej, jej ówczesnego męża oraz dwuletniego dziecka. Nawet powstanie ewentualnych zaległości czynszowych nie usprawiedliwiały zatem domagania się odsetek w tak wygórowanej wysokości. Zgodnie z żądaniem pozwu, odsetki te w dniu dzisiejszym wynoszą już ok 7000 % roszczenia głównego, zatem samo roszczenie odsetkowe jest ok. 70 razy wyższe od kwoty zaległości czynszowych. Istotne przy tym było, że to powód samodzielnie skonstruował w taki sposób umowę, by – jak wskazał na rozprawie – zdopingować najemcę do płacenia czynszu. 
Także sprzeczne z zasadami współżycia społecznego jest domaganie się – poza odsetkami umownymi - odsetek ustawowych i ustawowych za opóźnienie od należności czynszowych i ubocznych. Istnieje bowiem wysokie prawdopodobieństwo, że gdyby działania powoda przed 20 laty były prawidłowe, zgodne z ustawą o ochronie praw lokatorów to pozwani uregulowaliby należności dalej zamieszkując w lokalu, a już niewątpliwie nie wystąpiłyby problemy z doręczaniem korespondencji do pozwanej, którą powód w istocie pozbawił lokalu mieszkalnego. Pozwani bowiem zakupili meble na wymiar do kuchni w lokalu powoda, wprowadzili szereg dodatkowych sprzętów, spodziewali się rychłych narodzin dziecka i nie sposób uznać by zamierzali doprowadzić do konfliktu z powodem i w efekcie opuszczenia mieszkania. Właśnie celem zaprzestania samowolnych siłowych eksmisji wprowadzono przepisy ustawy o ochronie praw lokatorów nakładających na wynajmującego szczególne obowiązki dotyczące dbałości także w zakresie ludzkiej godności. 
</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Magdalena Węglorz</reviser>
   <publisher>Magdalena Węglorz</publisher>
   <dateOfPublication>2024-03-28 18:20:04.0 CET</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2025-10-25 17:23:18.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>