II Ka 72/15 2015-04-14 02:00:00.0 CEST 2016-04-07 19:15:27.0 CEST 15400500 1006 SENTENCE, REASON SSO Wiesław Ruszała SSO Wiesław Ruszała Wykroczenie Przeciwko Mieniu Znamiona Czynu Zabronionego Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 - art. 3; art. 3 ust. 1) Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - § 2) Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 191) Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 - art. 413; art. 413 § 2; art. 413 § 2 pkt. 1; art. 437; art. 437 § 2; art. 449; art. 456) Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze (Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 - art. 109; art. 109 § 2 k; art. 17; art. 17 § 2; art. 82; art. 82 § 2; art. 82 § 2 pkt. 1 k) Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 - art. 118; art. 118 § 1) art. 109 § 2 k.p.w. w zw. z art. 437 § 2 k.p.k. sekr. sądowy Małgorzata Kramarz Sąd I instancji w sentencji wyroku, sformułowanej w punkcie I, przez odwołanie się do zarzutu wniosku o ukaranie, nie wskazał wprawdzie czynności sprawczej przypisanego obwinionym wykroczenia z art. 124 § 1 k.w. w sposób ściśle odwołujący się do brzmienia tego przepisu, a mianowicie nie wskazał czy obwinieni huśtawkę stanowiącą własność A.S. zniszczyli, uszkodzili czy też uczynili niezdatną do użytku, jednak z uwagi na sformułowanie wniosku o ukaranie, przyjęte w wyroku za opis czynu, nie sposób zasadnie stwierdzić, aby w ten sposób doszło do przypisania obwinionym czynu o niekompletnych jego znamionach. Opis czynu wymagany przepisem art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. ( mającym także zastosowanie w sprawach o wykroczenia) nie musi być bowiem dokonywany w języku stricte prawnym, a wystarcza aby zawierał on ujęcie czynu sprawcy obejmujące pełen zestaw znamion przypisanego oskarżonemu typu przestępstwa ( wyrok SA w Katowicach z 5 czerwca 2014 r. sygn.. II AKa 136/14, LEX 1480411 ). Polski proces karny nie jest również procesem formułkowym, w którym wymagane byłoby posługiwanie się określonymi formułami prawnymi, lecz procesem, w którym przepisy określają jedynie sposób postępowania organów procesowych, w tym przy redagowaniu opisu czynu zarzuconego i przypisanego tak, aby odzwierciedlał on zdarzenie przestępne, ze wskazaniem znamion. Niedociągnięcia w tym zakresie, gdy jednak ustalenia faktyczne jednoznacznie wykazują, że zdarzenie odpowiadające zachowaniu przestępnemu miało rzeczywiście miejsce i to przy stronie podmiotowej wymaganej w danej sytuacji przez prawo karne, nie może prowadzić do uwolnienia oskarżonego od odpowiedzialności karnej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2014 r. sygn.akt II KK 141/14, LEX nr 1551899 ). Tymczasem w sytuacji, gdy przedmiotem działania obwinionych była metalowa huśtawka widoczna na zdjęciach ( k. 5 ) oczywistym jest, że jej odcięcie od podłoża, nieprecyzyjnie określane jako „wycięcie”, stanowiło jej uszkodzenie, w rozumieniu art. 124 § 1 k.w. Wbrew poglądowi Sądu Orzekającego, przedstawionemu w uzasadnieniu wyroku ( k. 56a/2 ) nie sposób było jednak przyjąć, że było to uczynienie tej huśtawki niezdatną do użytku, bowiem uczynienie rzeczy niezdatną do użytku, to w rozumieniu art. 124 § 1 k.w. spowodowanie, że nie nadaje się ona do wykorzystania, nie powodujące jednak naruszenia jej substancji, co w niniejszym przypadku, przez przecięcie wsporników konstrukcji huśtawki niewątpliwie zaistniało. Uszkodzenie rzeczy jest przy tym bardziej radykalnym działaniem sprawcy wobec rzeczy niż uczynienie jej niezdatną do użytku, w związku z czym, z uwagi na zaskarżenie wyroku wyłącznie na korzyści obwinionego, nie jest już możliwe zmienienie opisu zachowania obwinionych na ich niekorzyść. Gabriela Szymańska Gabriela Szymańska 2016-04-07 19:15:27.0 CEST 2016-04-07 13:37:05.0 CEST