<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="154005050000503_I_C_000477_2020_Uz_2020-10-12_002">
   <signature>I C 477/20</signature>
   <date>2020-10-12 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2022-07-26 20:00:04.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15400505</courtId>
   <departmentId>503</departmentId>
   <type>REASON</type>
   <chairman></chairman>
   <judges/>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Konsument</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 232; art. 245; art. 309; art. 339; art. 339 § 1)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 6)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art.29 ustawy o kredycie konsumenckim</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder></recorder>
   <thesis>Nie budzi wątpliwości , że  zawieranie umów za pośrednictwem środków  porozumiewania się na odległość jest dozwolone w obrocie  prawnym. Nie jest ono  wyłączone przez art. 29 ustawy o kredycie  konsumenckim i art. 10 ust.1  dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia  23.04.200r. w sprawie umów o kredyt  konsumencki. Jednakże strona będąca profesjonalistą, obowiązanym do  podwyższonej staranności w obrocie prawnym, powinna być świadoma ograniczeń dowodowych wiążących się  a taką formą zawarcia  umowy i uzyskać, a następnie przedstawić dowody złożenia  oświadczenia woli przez  pożyczkobiorcę. Powód, który powołuje się na nabycie  wierzytelności w wyniku cesji powinien  bowiem wykazać wszelkie okoliczności, które  obciążałyby pierwotnego wierzyciela, gdyby to on wytaczał powództwo. Temu obowiązkowi powód nie sprostał.
</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Czesława Kois</reviser>
   <publisher>Anna Wojtunik</publisher>
   <dateOfPublication>2022-07-26 20:00:04.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2022-07-26 15:49:25.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>