I C 595/16 2017-09-12 02:00:00.0 CEST 2017-11-06 21:05:14.0 CET 15400505 503 REGULATION, SENTENCE, REASON Grzegorz Wanat Grzegorz Wanat Zadośćuczynienie Ustawa z dnia 27 czerwca 1950 r. - Kodeks rodzinny (Dz. U. z 1950 r. Nr 34, poz. 308 - art. 23) Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 - art. 18; art. 71) Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 100) Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 - art. 14; art. 14 ust. 1; art. 14 ust. 2) Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 - art. 113; art. 113 ust. 1) Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 177; art. 177 § 2) Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 23; art. 24; art. 24 § 1; art. 446; art. 446 § 4; art. 448; art. 455; art. 481; art. 822; § 4) art. 822 kc, art. 23, art. 24, art. 446 § 4, art. 448 kc st. sekr. sądowy Anna Wojtunik Nie budzi wątpliwości, że prawo do życia w pełnej rodzinie i utrzymania tego rodzaju więzi, tj. szczególnej więzi emocjonalnej między członkami rodziny pozostaje pod ochroną art. 23 i 24 k.c. Więź ta stanowi fundament prawidłowego funkcjonowania rodziny i podlega ochronie prawnej (art. 18 i 71 Konstytucji RP oraz art. 23 k.r. i o.). Więź rodzinna stanowi odrębne dobro osobiste (tak Sąd Najwyższy m.in. w wyrokach z 16.04.2014 r. V CSK 320/13 i z 15.03.2012 r. I CSK 314/11). Powodowie co prawda po śmierci matki nie korzystali z pomocy psychologa lub lekarza psychiatry, jednakże niewątpliwie traumatyczne przeżycia naruszyły u nich poczucie psychicznego dobrostanu. Dzięki dojrzałej osobowości i wsparciu rodziny, powodowie poradzili sobie z trudną sytuacją życiową. Jednak do dnia dzisiejszego wspomnienie o mamie i okolicznościach jej śmierci powoduje u powodów negatywne odczucia i wzruszenie. Dokonując określenia wysokości należnego powodom zadośćuczynienia należy podkreślić, że wprawdzie kodeks cywilny nie wskazuje żadnych kryteriów, jakimi należy się kierować ustalając jego wysokość, niemniej jednak zostały one wypracowane przez judykaturę i doktrynę. Zadośćuczynienie ma mieć przede wszystkim charakter kompensacyjny, wobec czego jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość. Jednocześnie wysokość ta nie może być nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy, ale musi być „odpowiednia”. Anna Wojtunik Halina Klimowicz 2017-11-06 21:05:14.0 CET 2017-11-06 12:36:36.0 CET