V Ca 914/18 2019-01-17 01:00:00.0 CET 2019-02-11 18:30:04.0 CET 15401000 2503 REGULATION, SENTENCE, REASON Magdalena Kocój Magdalena Kocój Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2011 r. Nr 126, poz. 715 - art. 49; art. 49 ust. 1) Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 177; art. 177 § 1; art. 177 § 1 pkt. 3; art. 177 § 1 pkt. 3(1); art. 233; art. 233 § 1; art. 385; art. 98; art. 98 § 1; art. 98 § 2; art. 98 § 2 pkt. 3; art. 98 § 3) Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 - art. 69; art. 69 ust. 1) asyst. sędz. Małgorzata Skałuba Prowizja zawarta w umowie kredytu może mieć różny charakter, zależny od treści umowy kredytowej, a generalnie rzecz ujmując stanowi ona wynagrodzenie banku za określone czynności bankowe. W rozpoznawanym przypadku, jak wynika z treści umowy prowizja stanowiła jednorazowe wynagrodzenie banku za usługę udzielania kredytu; na jej wysokość nie miał wpływu okres obowiązywania umowy. O tym, że pobrana prowizja miała na celu przede wszystkim pokryć koszty banku związane z udzieleniem kredytu, świadczy chociażby fakt, że za zawarcie umowy nie pobrano dodatkowych opłat. Podsumowując, prowizja ta nie dotyczyła okresu po uruchomieniu kredytu, była ustalana przy zawieraniu umowy i była płatna jednorazowo przy wypłacie kwoty pożyczki. W niniejszej sprawie brak jest dowodów pozwalających przyjąć odmienne ustalenia. Skrócenie okresu kredytu nie może zatem wpływać na obowiązek zwrotu części tak ustanowionej prowizji. Edyta Rak Maria Wyskiel 2019-02-11 18:30:04.0 CET 2024-04-10 07:02:22.0 CEST