<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="154015000001006_II_K_000054_2024_Uz_2025-02-21_001">
   <signature>II K 54/24</signature>
   <date>2025-02-21 01:00:00.0 CET</date>
   <publicationDate>2025-06-25 19:30:04.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15401500</courtId>
   <departmentId>1006</departmentId>
   <type>DECISION, REASON</type>
   <chairman>sędzia Maciej Olechowski</chairman>
   <judges>
      <judge>sędzia Maciej Olechowski</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Wyrok łączny</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 11; art. 11 § 2; art. 114 a; art. 12; art. 233; art. 233 § 1; art. 234; art. 278; art. 278 § 1; art. 286; art. 286 § 1; art. 294; art. 294 § 1; art. 4; art. 4 § 1; art. 71; art. 71 § 1; art. 82; art. 85; art. 85 § 1; art. 86; art. 86 § 1; art. 89 a; art. 91; art. 91 a; art. 91 § 1; art. 91 § 2)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 - art. 569; art. 569 § 1; art. 572; art. 577; art. 632; art. 632 pkt. 2)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art.572 kpk</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>Edyta Bełczowska</recorder>
   <thesis>O ile orzecznictwo Sądu Najwyższego z lat 2000 - 2004 instytucję kary łącznej wiązało z tworzeniem korzystniejszej sytuacji prawnej dla skazanego i odpowiednią redukcją kar w oparciu o zasadę humanitaryzmu (por. wyrok SN z dnia 6 września 2000 r. -III KKN 340/00; wyrok SN z dnia 22 czerwca 2004 r. - V KK 50/04; postanowienie z dnia 4 listopada 2003 r. - V KK 233/03), o tyle obecnie aktualny pozostaje jednak prezentowany w orzecznictwie i mocno utrwalony pogląd, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż wyrok łączny zawsze powinien powodować poprawę sytuacji skazanego i żaden przepis postępowania karnego nie nakazuje sądowi stosowania zasady absorpcji przy wydawaniu takiego wyroku (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie II AKa 426/13; czy wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 16 marca 2010 r.).  Podkreślenia w tym miejscu wymaga bowiem fakt, że kodeksowy system kary łącznej o ile stwarza Sądowi warunki do ukształtowania kary w sposób zindywidualizowany, to należy pamiętać, że to Sąd ma swobodę w zakresie wymiary kary łącznej w granicach przewidzianych w art. 86 § 1 kk.
W świetle obowiązujących unormowań niedopuszczalne jest ingerowanie w prawomocną karę łączną orzeczoną w sprawie (……)  przez Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu i stwierdzanie, że wyrok (kara łączna) w takiej formule stracił moc, tylko po to, aby dokonać połączenia kar w innej konfiguracji tj. z pkt II w wyroku (….)  z karami ze sprawie (….) , gdy nie spowoduje to żadnej poprawy sytuacji skazanego (por. postanowienie SA w Szczecinie z 07.02.2017 r. w sprawie II AKz 27/17). Wzruszenie prawomocnych kar łącznych orzeczonych w wyroku (….) mogłoby bowiem nastąpić jedynie w przypadku, gdyby w alternatywne połącznie kar – ich suma, spowodowałaby polepszenie sytuacji skazanego. 
</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Dorota Koper</reviser>
   <publisher>Dorota Koper</publisher>
   <dateOfPublication>2025-06-25 19:30:04.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2025-06-25 10:57:58.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>