II Ka 258/17 2017-10-04 02:00:00.0 CEST 2017-11-22 21:05:10.0 CET 15401500 1006 SENTENCE, REASON Robert Pelewicz Robert Pelewicz Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 - art. 29; art. 29 ust. 1) Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 1; art. 1 § 2; art. 115; art. 115 § 2; art. 190 a; art. 190 a § 1; art. 33; art. 33 § 1; art. 33 § 3; art. 37 a; art. 46; art. 46 § 1) Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 - art. 167; art. 17; art. 17 § 1; art. 17 § 1 pkt. 9; art. 2; art. 2 § 2; art. 332; art. 332 § 1; art. 332 § 1 pkt. 2; art. 4; art. 410; art. 413; art. 413 § 2; art. 413 § 2 pkt. 1; art. 424; art. 424 § 1; art. 424 § 1 pkt. 1; art. 424 § 1 pkt. 2; art. 424 § 2; art. 437; art. 437 § 1; art. 438; art. 438 pkt. 1; art. 438 pkt. 2; art. 438 pkt. 4; art. 439; art. 439 § 1; art. 439 § 1 pkt. 9; art. 440; art. 456; art. 5; art. 5 § 2; art. 616; art. 616 § 1; art. 616 § 1 pkt. 2; art. 618; art. 618 § 1; art. 618 § 1 pkt. 11; art. 624; art. 624 § 1; art. 627; art. 634; art. 636; art. 636 § 1; art. 7) st. sekr. sąd. Edyta Bełczowska 1. Sąd meriti nie był procesowo zobligowany do zgromadzenia i zabezpieczenia absolutnie wszystkich dowodów potwierdzających zarzuty aktu oskarżenia, a tym samym potwierdzających przebieg wzajemnych relacji pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzoną w okresie objętym zarzutem aktu oskarżenia. Zwłaszcza, że wskazane w art.190a § 1 kk znamię przestępstwa w postaci "nękania" jest znamieniem o charakterze zbiorowym (wieloczynnościowym), które zbiera zachowania o różnym charakterze i stopniu dolegliwości, często znacznie rozciągnięte w czasie. Sąd meriti słusznie zatem uznał, że zebrane dowody były wystarczające, aby stwierdzić, że doszło do zrealizowania znamion przestępstwa zarzucanego oskarżonemu w akcie oskarżenia. Zabezpieczenie zaś całości komunikatów tworzonych przez oskarżonego nie byłoby w stanie oceny tej zmienić, a ponadto przyczyniłoby się do niepotrzebnego przedłużenia postępowania. Nie było zatem potrzeby poszukiwania tych dowodów również z urzędu - co niesłusznie zarzuca obrona, wskazując przy tym na naruszenie art. 5 § 2 kpk. 2. Słusznie obrońca z urzędu oskarżonego w swojej apelacji wskazuje jedynie na to, że okoliczność, iż oskarżony jest dorosły i wykształcony nie przesądza o tym, że działał on świadomie i celowo. W tym względzie ocena Sądu I instancji rzeczywiście jest zbyt dowolna i zbyt daleko idąca. O uznaniu, że oskarżony działał świadomie i celowo na gruncie przedmiotowej sprawy przesądza bowiem nie wykształcenie oskarżonego, a zebrany, zabezpieczony i przedstawiony powyżej materiał dowodowy, oceniony zgodnie z logiką sytuacji i doświadczeniem życiowym, a więc w ramach rozumowania dedukcyjnego do czego zobowiązuje każdy organ procesowy treść art. 7 kpk. Oczywistym jest co prawda, że od osoby wykształconej wymaga się zarówno lepszej percepcji danych, jak i większej kultury osobistej niż od osoby niewykształconej, niemniej jednak posiadanie takich cech przez osoby wykształcone nie zawsze jest regułą. Dlatego też nie należy z samego faktu posiadania określonego wykształcenia wyciągać zbyt daleko idących wniosków procesowych. Dorota Koper Dorota Koper 2017-11-22 21:05:10.0 CET 2017-12-08 20:48:56.0 CET