<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="154015000001006_II_Ka_000285_2017_Uz_2018-05-18_001">
   <signature>II Ka 285/17</signature>
   <date>2018-05-18 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2018-07-12 22:10:05.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15401500</courtId>
   <departmentId>1006</departmentId>
   <type>SENTENCE, REASON</type>
   <chairman>Grzegorz Zarzycki</chairman>
   <judges>
      <judge>Grzegorz Zarzycki</judge>
      <judge>Robert Pelewicz</judge>
      <judge>Józef Dyl</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Dowody</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 - art. 2; art. 2 ust. 1; art. 2 ust. 1 pkt. 5)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 13; art. 13 § 1; art. 13 § 1 pkt. 5; art. 13 § 2; art. 14; art. 14 § 1; art. 197; art. 197 § 1; art. 197 § 2; art. 197 § 2 pkt. 4; art. 200; art. 200 § 1; art. 41 a; art. 41 a § 2; art. 53; art. 85; art. 86; art. 86 § 1; art. 91; art. 91 § 1; art. 91 § 1 pkt. 1; art. 91 § 1 pkt. 2; art. 91 § 1 pkt. 3)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 - art. 167; art. 193; art. 193 § 1; art. 2; art. 2 § 1; art. 2 § 1 pkt. 1; art. 2 § 1 pkt. 3; art. 2 § 2; art. 201; art. 366; art. 366 § 1; art. 4; art. 437; art. 437 § 2; art. 439; art. 439 § 1; art. 440; art. 447; art. 447 § 1; art. 458; art. 5; art. 5 § 2; art. 624; art. 624 § 1; art. 627; art. 634; art. 7; § 1)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art.437§2 kpk, 7 kpk, 5§2 kpk</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>st. sekr. sąd. Marta Czachurska</recorder>
   <thesis>I. Podkreślenia wymaga niepoprawność sformułowania przez obrońcę oskarżonego zarzutów jednoczesnego naruszenia art. 5 § 2 kpk i art. 7 kpk, bez dostrzeżenia ich rozłącznego charakteru. Otóż art. 5 § 2 kpk ustanawia nakaz rozstrzygania na korzyść oskarżonego wszelkich niedających się usunąć wątpliwości. Natomiast o istnieniu wątpliwości faktycznych można mówić dopiero wówczas, gdy pomimo przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego i poddania, ujawnionych na rozprawie dowodów, ocenie zgodnej z regułami wskazanymi w art. 7 kpk, nie zostaną one usunięte. Jeśli jednak wątpliwości te można rozstrzygnąć w drodze prawidłowo przeprowadzonej weryfikacji materiału dowodowego, a zatem gdy ich istnienie uzależnione jest od przyznania czy odmowy wiarygodności pewnej grupie dowodów, to nie można mówić o naruszeniu zasady wyrażonej wali. 5 § 2 kpk. Ewentualne zastrzeżenia skarżącego, co do oceny wiarygodności poszczególnych dowodów należy rozpatrywać w kontekście zarzutu przekroczenia granic sędziowskiej swobody wynikającej z treści art. 7 kpk. Rolą sądu odwoławczego jest sprawdzenie, o ile strona wnosząca apelację taki zarzut postawi, czy sąd pierwszej instancji, w rzeczywistości istniejące w sprawie nieusuwalne wątpliwości rozstrzygnął na niekorzyść oskarżonego, czym uchybił zasadzie wyrażonej wart. 5 § 2 kpk. W realiach rozpoznawanej sprawy wnoszący apelację obrońca oskarżonego takiego zarzutu nie postawił, gdyż pomimo wskazania w zarzucie obrazy art. 5 § 2 kpk, w treści zarzutów kwestionuje wyłącznie prawidłowość przeprowadzonej w sprawie analizy dowodów, w szczególności przyznanie prymatu prawdziwości (depozycje świadków) oraz uznanie za niewiarygodne (wyjaśnienia oskarżonego ), a nie rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego. 
2. Kontekst normatywny art. 5 § 2 kpk, w powiązaniu z brzmieniem art. 167 kpk i art. i 366 § l kpk (a w postępowaniu odwoławczym w zw. z art, 458 kpk), powoduje, że obowiązek wyjaśniania i usuwania wątpliwości w zakresie ustaleń faktycznych spoczywa na organach procesowych poprzez podejmowanie starań w celu zgromadzenia dowodów pozwalających na usunięcie istniejących w sprawie wątpliwości. Zatem dążenie w toku postępowania karnego do usunięcia wątpliwości poprzez inicjatywę dowodową jest obowiązkiem sądu i oskarżyciela publicznego. Ponieważ w realiach rozpoznawanej sprawy ujawniły się wątpliwości faktyczne sygnalizowane przez obrońcę oskarżonego już w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, to ze względu na kontekst normatywny art. 437 § 2 in fine kpk w zw. z art. 458 kpk, obowiązkiem sądu odwoławczego było uzupełnienie postępowania dowodowego z urzędu, przez przeprowadzenie ustnej uzupełniającej opinii biegłej psycholog , zwrócenie się o potrzebną dokumentację dotyczącą pokrzywdzonych, a następnie dokonanie niezbędnych czynności, przez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego psychiatry i biegłego psychologa. 



</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Renata Rękas</reviser>
   <publisher>Dorota Koper</publisher>
   <dateOfPublication>2018-07-12 22:10:05.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2018-07-12 12:38:43.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>