<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="154015000001006_II_Kow_000165_2020_Uz_2020-06-30_001">
   <signature>II Kow 165/20</signature>
   <date>2020-06-30 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2020-09-08 22:00:04.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15401500</courtId>
   <departmentId>1006</departmentId>
   <type>REGULATION, DECISION, REASON</type>
   <chairman>Sędzia Robert Pelewicz</chairman>
   <judges>
      <judge>Sędzia Robert Pelewicz</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Dozór elektroniczny</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 - art. 1; art. 1 § 2; art. 18; art. 18 § 2; art. 18 § 3; art. 2; art. 2 pkt. 4; art. 34; art. 34 § 2; art. 43; art. 7; art. 7 § 1; art. 7 § 3; art. 7 § 4; art. 7 § 5; § 1; § 1 pkt. 5; § 2; § 3)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art.7§5 kkw w zw. z art.43lf§2 kkw</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>Grażyna Żyła</recorder>
   <thesis>Skazany może zaskarżyć zarządzenie sędziego penitencjarnego wydane na podstawie art. 431f § 2 kkw w trybie wynikającym z treści art. 7 § 1 kkw. Choć oczywistym jest, że skarga ta nie jest odwołaniem, to stanowi ona jednak swoisty środek zaskarżenia i należy do kategorii środków odwoławczych właściwych postępowaniu wykonawczemu. Na tle regulacji art. 7 § 3 - 5 kkw skarga posiada bowiem wszystkie cechy takiego środka odwoławczego w postaci skargowości, względnej suspensywności, względnej dewolutywności oraz reformatoryjności. Dlatego uznanie skargi za środek odwoławczy uzasadnia na gruncie art. 1 § 2 kkw odpowiednie stosowanie do tej instytucji przepisów o postępowaniu odwoławczym w zakresie nieuregulowanym w Kodeksie karnym wykonawczym.  
Udzielenie skazanemu zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego ma nie tylko charakter fakultatywny i jest oparte na ocenie sądu co do zasadności i celowości uwzględnienia wniosku w tym przedmiocie, opartej na omówionych warunkach, wskazanych wart. 431a § 1-3 kkw, ale także uzależnione jest od zaistnienia wymogu formalnego, którego istnienie powinno być ustalone przed rozpoznaniem wniosku, a więc i przed badaniem istnienia pozostałych warunków, w postaci ustalenia, czy odbywaniu kary w tym systemie nie stoją na przeszkodzie warunki techniczne obejmujące w szczególności liczbę oraz zasięg dostępnych nadajników i rejestratorów oraz możliwości organizacyjne ich obsługi (alt. 431a § 1 pkt 5 kkw). W tym właśnie celu, jak już wyżej wskazano, bezzwłocznie po złożeniu wniosku, sąd penitencjarny żąda od podmiotu dozorującego nadesłania informacji, czy warunki techniczne pozwalają na niezwłoczne rozpoczęcie wykonywania kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Jeżeli zaś z informacji uzyskanych od podmiotu dozorującego wynika, że nie jest możliwe niezwłoczne 
rozpoczęcie wykonywania kary w tym systemie, sędzia penitencjarny podejmuje decyzję w formie zarządzenia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania (art. 431f § 2 kkw). 

</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Dorota Koper</reviser>
   <publisher>Dorota Koper</publisher>
   <dateOfPublication>2020-09-08 22:00:04.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2020-09-08 15:54:00.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>