II Kz 147/20 2020-09-22 02:00:00.0 CEST 2020-12-29 21:00:04.0 CET 15401500 1006 DECISION, REASON Sędzia Robert Pelewicz Sędzia Robert Pelewicz Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 - art. 29; art. 29 ust. 1; art. 29 § 17; art. 29 § 17 ust. 1; art. 29 § 17 ust. 1 pkt. 1; art. 29 § 17 ust. 2; art. 29 § 17 ust. 2 pkt. 3; art. 29 § 7) Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 160; art. 160 § 2) Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 - art. 17; art. 17 § 1; art. 17 § 1 pkt. 2; art. 437; art. 437 § 1; art. 437 § 2) Monika Biało 1. Przekładając powyższe wywody teoretyczne na grunt przedmiotowej sprawy oczywistym zatem jest, że nie doszło do konkretnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia B. P., O. P. i I. P. Argumentacja podawana przez kuratora małoletnich - wskazywane przez kuratora zagrożenia mają bowiem charakter wyłącznie hipotetyczny. Jak już bowiem wyżej wskazano, przepis art. 160 kk nie stanowi generalnego typu penalizującego sprowadzenie jakiegokolwiek niebezpieczeństwa dla innych osób. Do przyjęcia odpowiedzialności konieczne jest zatem zaistnienie skutku w postaci obiektywnie istniejącego potencjału niebezpieczeństwa utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Narażenie na to niebezpieczeństwo ma mieć charakter konkretny, ustawodawca wymaga, aby było to niebezpieczeństwo bezpośrednie. Bezpośredniość tę rozumieć należy bądź jako nieuchronne następstwo dalszego niebezpiecznego dla życia lub zdrowia rozwoju sytuacji, bądź jako wysokie prawdopodobieństwo jego wystąpienia (zob. wyrok SN z 15.11.2017., IV KK 293/17, Legalis 1692166). W konsekwencji twierdzenie, że matka, która opiekowała się swoimi dziećmi w stanie nietrzeźwości, co najmniej godziła się na to, że naraża dzieci na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub wystąpienia ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, wymagałoby bardzo precyzyjnego ustalenia okoliczności zdarzenia oraz rzutujących na jego realia płaszczyzny intelektualnej oraz woluntatywnej u sprawcy, a w realiach rozpoznawanej sprawy brak jest możliwości takiego ustalenia. 2. Rację przyznać należy kuratorowi małoletnich pokrzywdzonych co do zarzutu zasądzenia od Skarbu Państwa na rzecz kuratora wynagrodzenia za reprezentację małoletnich pokrzywdzonych w niewłaściwej kwocie. Kwestia ta winna być rozstrzygnięta w oparciu o § 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2019 r. poz. 18), zgodnie z którym za reprezentowanie kilku osób w postępowaniu karnym ustala się opłatę od każdej z tych osób. W tych okolicznościach oczywistym jest, że wynagrodzenie kuratora małoletnich pokrzywdzonych obejmujące 180 zł za dochodzenie (§ 17 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia), 420 zł za postępowanie sądowe przed sądem I instancji (§ 17 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia), podwyższone o podatek od towarów i usług w wysokości 23 % (§ 4 ust. 3 Rozporządzenia), powinno zostać potrojone – tylu bowiem było małoletnich pokrzywdzonych. Dorota Koper Dorota Koper 2020-12-29 21:00:04.0 CET 2020-12-29 14:08:38.0 CET