II Kz 261/19 2020-01-16 01:00:00.0 CET 2020-03-26 18:10:05.0 CET 15401500 1006 DECISION, REASON Sędzia Robert Pelewicz Sędzia Robert Pelewicz Kara pieniężna Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 - art. 14; art. 14 ust. 3; art. 42; art. 42 ust. 2; ust. 2) Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 - art. 116 b; art. 116 b § 1) Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 - art. 437; art. 437 § 1; art. 438; art. 438 pkt. 2; art. 6; art. 611; art. 611 c; art. 611 c § 1; art. 611 c § 3; art. 92 a; rozdział 66 b; rozdział 66 b art. 611; § 1; § 1 zd. 2; § 6) Konwencja z dnia 4 listopada 1950 r. o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmieniona następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 - ) art. 611ff kpk, Decyzja Ramowa Rady z dnia 24 lutego 2005 r. 2005/214/WSiSW w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do kar o charakterze pieniężnym. st. sekr. sąd. Marta Czachurska 1. Wykonaniu w Polsce w trybie przepisów rozdziału 66b kpk podlegać może wydane w innym państwie członkowskim UE orzeczenie o karach o charakterze pieniężnym. Zgodnie z art. 611ff § 1 kpk karą o charakterze pieniężnym jest obowiązek uiszczenia przez sprawcę określonych w orzeczeniu kwoty pieniężnej jako kary za popełnione przestępstwo - w razie gdy orzeczenie wydane w innym państwie członkowskim UE dotyczyć będzie kary za popełnione wykroczenie, nie stanowi to podstawy do odmowy jego wykonania, gdyż zgodnie z art. 1 lit. b Decyzji Ramowej Rady 2005/214/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do kar o charakterze pieniężnym (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 22.3.2005.L 76/16 PL – dalej decyzja ramowa), również obowiązek uiszczenia określonej kwoty pieniężnej w związku z popełnieniem wykroczenia jest karą o charakterze pieniężnym - tak też należy rozumieć odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów rozdziału 66b kpk zawarte w art. 116b § 1 kpw. 2. Skoro w postępowaniu o wykonaniu orzeczenia o karach o charakterze pieniężnym innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej chodzi o wykonanie prawomocnego już orzeczenia, to wykluczone również jest badanie, czy przestępstwo, wykroczenie za które karę wymierzono, faktycznie miało miejsce. Reasumując powyższe argumenty skarżącego, kwestionujące merytoryczną zasadność wydanego w Holandii orzeczenia o nałożeniu kary o charakterze pieniężnym nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. Tę kwestie winny być przez ukaranego wyjaśnione w postępowaniu toczącym się w państwie obcym. 3. Przepis art. 611 ff § 1 kpk należy rozumieć w ten sposób, że prawomocne orzeczenie o karze o charakterze pieniężnym podlegające wykonaniu na gruncie prawa polskiego będzie dotyczyło również orzeczeń wydanych w innym państwie przez organ inny niż sąd w odniesieniu do czynów podlegających karze zgodnie z prawem państwa wydającego, pod warunkiem, że dana osoba miała możliwość skierowania sprawy do rozstrzygnięcia przez instytucję umocowaną ustawowo w systemie organów ochrony prawnej, mającą charakter stały w tym systemie, respektującą między innymi zasadę kontradyktoryjności, a także zapewniającą jawność postępowania oraz inne możliwości obrony oskarżonego, która w swoim postępowaniu zawiera również inne cechy charakterystyczne dla postępowania karnego. Nie musi to być przy tym sąd karny w rozumieniu prawa polskiego. Może to być również instytucja o charakterze administracyjnym, jeżeli spełnia wyżej wskazane wymagania. 4. Zgodnie z motywem czwartym decyzji ramowej, obejmuje ona także „kary o charakterze pieniężnym wymierzane w związku z naruszeniem przepisów ruchu drogowego”, a art. 5 ust. 1 decyzji ramowej, wymieniając czyny, w wypadku których wymierzona za nie kara pieniężna podlega wykonaniu w trybie tej decyzji ramowej, stanowi, że w grupie tej mieszczą się m.in. naruszenia przepisów ruchu drogowego. Warto w tym kontekście zauważyć, że wyrokiem z 14.11.2013 r., w sprawie C-60/12, w postępowaniu dotyczącym egzekucji kary pieniężnej nałożonej na M.B. (ECLI:EU:C:2013:733, Legalis 740022), Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozstrzygał wątpliwość odnoszącą się do wyrażenia sąd właściwy także w sprawach karnych (art. 1 lit. a pkt III decyzji ramowej 2005/214/WSiSW). Jak stwierdził, wyrażenie to nie może zostać pozostawione ocenie państw członkowskich UE, bowiem z wymogu jednolitego stosowania prawa UE wynika, że należy mu nadać w całej Unii autonomiczną i jednolitą wykładnię, uwzględniając kontekst przepisu oraz cel realizowany przez decyzję ramową. Trybunał orzekł, że w zakres tego pojęcia wchodzą wszelkie organy, które orzekają w postępowaniu mającym zasadnicze cechy postępowania karnego. Chodzi tu w szczególności o związanie zasadami: nulla poena sine lege, winy jako podstawy odpowiedzialności, adekwatności/proporcjonalności kary. Trybunał rozstrzygnął ponadto niejasność sformułowania o możliwości skierowania sprawy do rozstrzygnięcia przez sąd właściwy także w sprawach karnych (art. 1 lit. a pkt III decyzji ramowej 2005/214/WSiSW) stwierdzając, że ten wymóg jest spełniony także wtedy, gdy przepis nie przewiduje możliwości bezpośredniego skierowania sprawy do rozstrzygnięcia przez "sąd właściwy także w sprawach karnych", lecz przewidziany jest środek zaskarżenia orzeczenia organu niesądowego (organu administracyjnego), działający kasatoryjnie. Dorota Koper Dorota Koper 2020-03-26 18:10:05.0 CET 2020-03-26 12:09:37.0 CET