<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="154500000001006_II_AKa_000331_2017_Uz_2018-01-17_002">
   <signature>II AKa 331/17</signature>
   <date>2018-01-17 01:00:00.0 CET</date>
   <publicationDate>2018-03-01 21:10:06.0 CET</publicationDate>
   <courtId>15450000</courtId>
   <departmentId>1006</departmentId>
   <type>SENTENCE, REASON</type>
   <chairman>Grzegorz Salamon</chairman>
   <judges>
      <judge>Grzegorz Miśkiewicz</judge>
      <judge>Marzanna A. Piekarska-Drążek</judge>
      <judge>Grzegorz Salamon</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Przestępczość zorganizowana</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 27 czerwca 1950 r. - Kodeks rodzinny (Dz. U. z 1950 r. Nr 34, poz. 308 - art. 279; art. 279 § 1 k)</reference>
      <reference>Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 - art. 49)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 - art. 59; art. 59 ust. 1; art. 59 ust. 1 pkt. 16)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 1990 r. Nr 30, poz. 179 - art. 19; art. 19 ust. 1; art. 19 § 1; art. 19 § 1 ust. 2)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 19; art. 19 ust. 1; art. 258; art. 258 § 1; art. 258 § 1 pkt. 1; art. 258 § 3; art. 278; art. 279; art. 279 pkt. 4; art. 279 § 1; art. 279 § 1 pkt. 10; art. 279 § 1 pkt. 11; art. 279 § 1 pkt. 12; art. 279 § 1 pkt. 13; art. 279 § 1 pkt. 14; art. 279 § 1 pkt. 15; art. 279 § 1 pkt. 5; art. 279 § 1 pkt. 6; art. 279 § 1 pkt. 7; art. 279 § 1 pkt. 8; art. 279 § 1 pkt. 9; art. 280; art. 280 § 1; art. 291; art. 291 § 1; art. 291 § 1 pkt. 23; art. 33; art. 33 § 2; art. 424; art. 424 § 1; art. 60; art. 63; art. 63 § 1; art. 65; art. 65 § 1; art. 85; art. 85 § 1; art. 86; art. 86 § 1; art. 91; art. 91 § 1; art. 91 § 2)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 - art. 143; art. 143 § 1; art. 143 § 1 pkt. 7; art. 168 a; art. 168 b; art. 169; art. 169 § 1; art. 175; art. 175 § 2; art. 386; art. 386 § 2; art. 393; art. 393 § 1; art. 393 § 1 zd. 1; art. 394; art. 394 § 2; art. 4; art. 410; art. 424; art. 424 § 1; art. 438; art. 438 pkt. 2; art. 443; art. 5; art. 6; art. 7; art. b)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 - art. 291; art. 291 § 1 k)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art.258§1 kk i inne</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>sekr. sąd Olaf Artymiuk</recorder>
   <thesis>Ewentualne wprowadzenie do postępowania dowodów przestępstwa uzyskanych w wyniku kontroli operacyjnej, wymaga obecnie od prokuratora podjęcia decyzji w przedmiocie wykorzystania tego dowodu w postępowaniu karnym. Określenie – prokurator podejmuje decyzję – w najprostszej wykładni językowej oznacza aktywność prokuratora wyrażoną w decyzji, a więc wyborze; czy i jak wykorzysta ten dowód w postępowaniu karnym. Forma konkludentna, o której pisze prokurator w apelacji, nawiązując do poglądu o aktualności wniosku dowodowego towarzyszącego aktowi oskarżenia, jest przeciwieństwem wymogu aktywności procesowej prokuratora określonej w art. 168 b k.p.k. Ta zaś, zdaniem Sądu Apelacyjnego, powinna zmaterializować się w postanowieniu o uznaniu legalności i przydatności podsłuchów, a następnie w aktualnym (nowym) wniosku dowodowym opartym na art. 168 b k.p.k., w formie pisemnej, bądź ustnej (do protokołu rozprawy) odpowiadającym treścią wymogom art. 169 k.p.k.;
Wprawdzie art. 168 b k.p.k., stanowiony pospiesznie, wbrew dorobkowi nauki i orzecznictwa dotyczącego praw obywatelskich, nie określa formy, trybu, ani terminu wskazanej tam decyzji prokuratora, ale należy wykluczyć, by kwestie te były pozostawione całkowitej dowolności. Brak możliwości zaskarżenia decyzji prokuratora „legalizującej” podsłuchy, nie przekreśla istniejących uprawnień pozostałych stron, wpisanych wciąż jako zasady generalne procesu karnego, w tym przede wszystkim prawa do obrony – art. 6 k.p.k. i domniemania niewinności – art. 5 k.p.k. W ramach tych uprawnień oskarżony ma prawo składać wyjaśnienia co do każdego dowodu – art. 175 § 2 k.p.k. w zw.  z art. 386 § 2 k.p.k. Uzewnętrznienie decyzji prokuratora w formie postanowienia, w którym zdecyduje on o wykorzystaniu podsłuchów, zgodnie z art. 168 b k.p.k., jest uzasadnione dotychczasowym modelem podejmowania decyzji, którą Sąd wydawał w formie postanowienia – zgody na podsłuch. Godzi się zatem, by organ procesowy, który obecny ustawodawca obdarzył porównywalnym zaufaniem w przestrzeganiu praw obywatelskich, podejmował taką decyzję w formie postanowienia, a sygnowanie go nie tylko pieczęcią Prokuratury, ale i osobiście imieniem i nazwiskiem prokuratora, wzbudzało w nim refleksję o  znaczeniu faktycznym i prawnym wydanej decyzji. </thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Renata Sieradzan</reviser>
   <publisher>Renata Sieradzan</publisher>
   <dateOfPublication>2018-03-01 21:10:06.0 CET</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2018-03-09 00:00:51.0 CET</dateOfLastUpdate>
</judgement>