<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="154500000003003_VI_ACa_001377_2015_Uz_2016-11-18_002">
   <signature>VI ACa 1377/15</signature>
   <date>2016-11-18 01:00:00.0 CET</date>
   <publicationDate>2017-02-04 18:15:34.0 CET</publicationDate>
   <courtId>15450000</courtId>
   <departmentId>3003</departmentId>
   <type>SENTENCE, REASON</type>
   <chairman>Jacek Sadomski</chairman>
   <judges>
      <judge>Jacek Sadomski</judge>
      <judge>Maciej Kowalski</judge>
      <judge>Tomasz Pałdyna</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Uzasadnienie orzeczenia</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 - § 12; § 12 ust. 1; § 12 ust. 1 pkt. 1; § 6; § 6 pkt. 4)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 217; art. 227; art. 233; art. 233 § 1; art. 328; art. 328 § 2; art. 385; art. 391; art. 391 § 1; art. 479(28); art. 98; art. 98 § 1)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe (Dz. U. z 1984 r. Nr 5, poz. 24 - art. 3; art. 36; art. 36 ust. 1)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 1993 r. Nr 7, poz. 34 - art. 16 a; art. 16 a ust. 5; art. 16 a ust. 7; art. 18; art. 18 ust. 1; art. 18 ust. 2; art. 21; art. 4; art. 4 pkt. 17; art. 4 pkt. 23; art. 479(28); art. 53; art. 53 ust. 1; art. 56; art. 56 ust. 2)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 328 § 2 k.p.c., art. 4 pkt 23 i 16a ust. 5 i 7 ustawy o radiofonii i telewizji</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>protokolant Katarzyna Mikiciuk</recorder>
   <thesis>(…) sąd nie ma obowiązku odnosić się w uzasadnieniu wyroku indywidualnie do wszystkich podniesionych zarzutów i może rozprawić się z nimi niejako en bloc, prezentując odmienne zapatrywanie w kwestii faktów lub prawa, które nie pozostawia przestrzeni dla racjonalnej obrony pozostałych zarzutów, które – przy uwzględnieniu koncepcji sądu – stają się bezprzedmiotowe. Uzasadnienie orzeczenia ma na celu wyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia, nie zaś ocenę argumentów podnoszonych przez strony.

Z art. 16a ust. 5 i 7 ustawy o radiofonii i telewizji, czytanym w związku  z art. 4 pkt. 17 i 23 ustawy wynika jasno, że telewizja publiczna nie ma prawa przerywać programu telewizyjnego materiałem promocyjnym (za pewnymi wyjątkami, które w sprawie niniejszej nie zachodzą), ani nawet publikować takiego materiału w trakcie audycji, w tym także na pasku przesuwającym się po ekranie.



Definicja zawarta art. 4 pkt 23 ustawy o radiofonii i telewizji zakreśla granice „autopromocji” bardzo szeroko, skoro chodzi tu nie tylko o „każdy przekaz” mający bezpośrednio służyć do promocji audycji, towarów lub usług, ale także taki, który ma się przyczyniać do osiągnięcia tych celów pośrednio (…) o kwalifikacji określonego przekazu do kategorii „autopromocji” nie rozstrzyga ani forma, ani treść („każdy przekaz”), ale cel przekazu („mający służyć promocji”). Cel ten nie musi jasno wynikać z treści przekazu, skoro wystarcza, by sam komunikat przyczyniał się pośrednio do jego osiągnięcia. 


</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Agnieszka Hydzik</reviser>
   <publisher>Agnieszka Hydzik</publisher>
   <dateOfPublication>2017-02-04 18:15:34.0 CET</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2017-02-03 21:54:02.0 CET</dateOfLastUpdate>
</judgement>