<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="154505000001503_V_Ca_001659_2013_Uz_2013-11-13_002">
   <signature>V Ca 1659/13</signature>
   <date>2013-11-13 01:00:00.0 CET</date>
   <publicationDate>2016-06-08 19:16:00.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15450500</courtId>
   <departmentId>1503</departmentId>
   <type>SENTENCE, REASON</type>
   <chairman>Waldemar Beczek</chairman>
   <judges>
      <judge>Joanna Machoń</judge>
      <judge>Bożena Miśkowiec</judge>
      <judge>Waldemar Beczek</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Odsetki</themePhrase>
      <themePhrase>Oświadczenie Woli</themePhrase>
      <themePhrase>Klauzule Niedozwolone</themePhrase>
      <themePhrase>Nienależne Świadczenie</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 - § 12; § 12 ust. 1; § 12 ust. 1 pkt. 1)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 233; art. 233 § 1; art. 385; art. 385(1); art. 385(1) § 1; art. 385(3); art. 385(3) pkt. 20; art. 391; art. 391 § 1; art. 391 § 6; art. 391 § 6 pkt. 5; art. 98; art. 98 § 1; art. 98 § 3; art. 99)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 117; art. 117 § 2; art. 118; art. 22; art. 385(1); art. 385(1) § 1; art. 385(3); art. 3851; art. 3851 § 1; art. 3851 § 1 zd. 1; art. 3851 § 1 zd. 2; art. 3853; art. 3853 pkt. 20; art. 389; art. 389 § 1; art. 390; art. 390 § 3; art. 410; art. 410 § 2; art. 411; art. 411 pkt. 1; art. 455; art. 65; art. 65 § 2; art. n)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 65 k.c.</legalBasis>
      <legalBasis>art. 385^1^ k.c.</legalBasis>
      <legalBasis>art. 410 k.c.</legalBasis>
      <legalBasis>art. 411 pkt. 1 k.c.</legalBasis>
      <legalBasis>art. 455 k.c.</legalBasis>
      <legalBasis>art. 22^1^ k.c.</legalBasis>
      <legalBasis>art. 24 ust 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów</legalBasis>
      <legalBasis>art. 24 ust 2 pkt. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>sekr. sądowy Marta Szczęsna</recorder>
   <thesis>„ … przewidziane w § … umowy … podstawy do zmiany ceny lokalu zostały określone w sposób niejednoznaczny, albowiem wskazany w umowie wskaźnik waloryzacji był dla powódki, jako konsumenta, niewystarczająco transparentny. Nie sposób bowiem oczekiwać, aby przeciętny konsument – nabywca lokalu od dewelopera – posiadał orientację w aktualnych tendencjach zmian wskaźników cen produkcji budowlano-montażowej publikowanych przez Prezesa GUS. Z tego względu Sąd Okręgowy uznał za bezzasadny podniesiony w apelacji zarzut naruszenia art. 65 § 2 k.c. … odwołujący się wadliwie scharakteryzował sporną klauzulę waloryzacyjną jako opartą o obiektywne kryterium i nienaruszającą praw powoda. Należy bowiem podkreślić, iż w świetle dyspozycji przepisu art. 3851 k.c. to, czy dana klauzula jest niedozwolona w rozumieniu ww. regulacji prawnej, jest bowiem uzależnione od tego, czy kształtuje prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Przy badaniu, czy dane postanowienie umowy ma charakter klauzuli abuzywnej decydujące znaczenie ma już samo jego sformułowanie, nie jest natomiast istotne, czy na skutek obowiązywania tego postanowienia konsument poniósł już jakąś wymierną szkodę. … nie ulega zatem wątpliwości, iż klauzula zawarta w § … umowy z … r. była zarówno sprzeczna z dobrymi obyczajami, jak również rażąco naruszała interesy konsumenta (powódki). Takiej oceny tego postanowienia umowy nie zmienia bynajmniej powoływana przez apelującego okoliczność, iż nie miał on żadnego wpływu na zmiany ww. wskaźnika cen. Skoro bowiem pozwany wiedział, że wskaźnik ten systematycznie wzrasta, to uczynienie go punktem odniesienia dla zmiany ceny przedmiotu umowy było tak naprawdę zagwarantowaniem sobie przez pozwanego podwyższenia tej ceny, z oczywistym pokrzywdzeniem powódki. Uznanie danej klauzuli umownej za niedozwoloną powoduje, że nie wiąże ona konsumenta, tym samym nie wywołuje żadnych skutków, a wszelkie uiszczone na jej podstawie świadczenia podlegają zwrotowi, jako nienależne (spełnione mimo braku zobowiązania).”; „Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przy orzekaniu przepisu art. 455 k.c., gdyż … pozwany już w dacie przyjęcia świadczenia pozostawał w opóźnieniu w jego zwrocie, gdyż powódka jeszcze przed jego spełnieniem wezwała pozwanego do nienaliczania waloryzacji ceny z powodu abuzywności postanowienia przewidzianego treścią § … umowy łączącej strony, a tym samym odsetki od zasądzonej kwoty zasadnie zasądził od daty spełnienia świadczenia … .” </thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Beata Gonera</reviser>
   <publisher>Beata Gonera</publisher>
   <dateOfPublication>2016-06-08 19:16:00.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2016-06-08 16:34:21.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>