<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="154505250001003_II_C_002709_2015_Uz_2016-04-06_001">
   <signature>II C 2709/15</signature>
   <date>2016-04-06 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2016-05-06 19:15:30.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15450525</courtId>
   <departmentId>1003</departmentId>
   <type>REASON</type>
   <chairman></chairman>
   <judges/>
   <themePhrases/>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 109; art. 109 § 2; art. 232; art. 98)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (Dz. U. z 2002 r. Nr 130, poz. 1112 - art. 202 a; art. 205 a; art. 205 a ust. 1; art. 205 b; art. 205 b ust. 5)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 118; art. 6; art. 775; art. 778)</reference>
   </references>
   <legalBases/>
   <recorder></recorder>
   <thesis>. Niepodobna akceptować „przerzucania” ciężaru dowodu na pozwanego i dowodzenia przez niego wbrew własnym interesom w sytuacji, gdy notoryjność powszechna uzasadnia konkluzję, że roszczący powodowie – o ile lot w istocie odbyli - dysponowali miarodajnym dokumentem: kartą pokładową lub przynajmniej potwierdzoną rezerwacją, których to dowodów nie przedstawili. Powodowie od samego początku mieli świadomość rzekomego opóźnienia lotu, jeżeli zaś w tej sytuacji nie zabezpieczyli dowodów uzasadniających roszczenie, którymi dysponowali, do działali na własne ryzyko i nie wykazali należytej staranności. </thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Anna Marciniak</reviser>
   <publisher>Anna Marciniak</publisher>
   <dateOfPublication>2016-05-06 19:15:30.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2016-09-24 04:52:59.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>