<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="154505250001003_II_C_003765_2016_Uz_2017-10-27_001">
   <signature>II C 3765/16</signature>
   <date>2017-10-27 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2017-12-07 21:05:28.0 CET</publicationDate>
   <courtId>15450525</courtId>
   <departmentId>1003</departmentId>
   <type>SENTENCE</type>
   <chairman>Rafał Schmidt</chairman>
   <judges>
      <judge>Rafał Schmidt</judge>
   </judges>
   <themePhrases/>
   <references/>
   <legalBases/>
   <recorder>Patrycja Olszewska</recorder>
   <thesis>Przepis art. 7 ust. 2 Rozporządzenia 261/04 stanowi wyłączną podstawę ewentualnego obniżenia na wniosek (zarzut) przewoźnika przysługującego pasażerowi odszkodowania, wyłączając możliwość sięgania w tym względzie do prawa krajowego – art. 485 k.c. w związku z art. 484 § 2 k.c. Innymi słowy przepis art. 7 ust. 2 Rozporządzenia wyłącza stosowanie w sprawach o przysługujące pasażerom odszkodowanie za lot odwołany/opóźniony instytucji miarkowania kary ustawowej, objętej treścią przepisów art. 485 k.c. w związku z art. 484 § 2 k.c. Przysługujące pasażerom odwołanych/opóźnionych lotów odszkodowanie nie może być obniżone o więcej niż o połowę w stosunku do kwoty wynikającej z art. 7 ust. 1 Rozporządzenia nr 261/04, ani markowanie to nie może nastąpić z innych powodów niż wskazane w ust. 2 art. 7 tegoż Rozporządzenia.
	Skoro Rozporządzenie nr 261/04 nie przewiduje żadnych innych „mierników” wysokości przysługującego pasażerowi odszkodowania (art. 7 ust. 1) i obniżenia tegoż odszkodowania (art. 7 ust. 2), to nie sposób za takowy „odnośnik” uznawać „ceny, jaką cedenci zapłacili za lot”
</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Anna Marciniak</reviser>
   <publisher>Anna Marciniak</publisher>
   <dateOfPublication>2017-12-07 21:05:28.0 CET</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2018-11-14 16:08:18.0 CET</dateOfLastUpdate>
</judgement>