<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="154505250003521_VII_P_000470_2018_Uz_2019-10-29_001">
   <signature>VII P 470/18</signature>
   <date>2019-10-29 01:00:00.0 CET</date>
   <publicationDate>2021-09-27 21:00:06.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15450525</courtId>
   <departmentId>3521</departmentId>
   <type>SENTENCE</type>
   <chairman>Sędzia Małgorzata Nożykowska</chairman>
   <judges>
      <judge>Beata Jusińska</judge>
      <judge>Elżbieta Przytulska</judge>
      <judge>Sędzia Małgorzata Nożykowska</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Odszkodowanie za bezprawne rozwiązanie stosunku pracy</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references/>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 53 kp</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>Maciej Przesmycki</recorder>
   <thesis>Jak wynika z utrwalonego w orzecznictwie poglądu pracodawca, zanim zwolni pracownika z powodu jego długotrwałej choroby, musi sprawdzić, czy jest on nadal niezdolny do pracy (tak m.in. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 21 września 2006 r. II PK 6/06 M.P.Pr. 2006/12/622). Pracownik stawiający się do pracy w związku z ustaniem przyczyny nieobecności (art. 53 § 3 k.p.) nie ma obowiązku dostarczenia orzeczenia lekarskiego o zdolności do pracy, a ciężar udowodnienia niezdolności do pracy pracownika stawiającego się do niej po wyczerpaniu okresu pobierania zasiłku chorobowego spoczywa na pracodawcy, który powinien skierować pracownika na odpowiednie badania lekarskie (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 listopada. 2005 r. I PK 89/05 oraz OSNP 2006/19-20/296 oraz Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 21 czerwca 2005 r. II PK 319/05 OSNP 2006/3-4/49).</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Marta Hryciuk</reviser>
   <publisher>Marta Hryciuk</publisher>
   <dateOfPublication>2021-09-27 21:00:06.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2024-01-21 03:21:37.0 CET</dateOfLastUpdate>
</judgement>