VII P 616/14 2016-04-12 02:00:00.0 CEST 2017-11-23 21:05:34.0 CET 15450525 3521 SENTENCE, REASON Małgorzata Nożykowska Małgorzata Nożykowska Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 100) Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 - art. 113; art. 97) Ustawa z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. z 2003 r. Nr 90, poz. 844 - art. 8) Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 23; art. 24; art. 448; art. 481; § 1) Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 - art. 30; art. 30 § 1; art. 30 § 1 pkt. 1; art. 300; art. 52) Maciej Przesmycki Zgodnie jednak w utrwalonym w orzecznictwie poglądem, w przypadku, gdy pracodawca nie wskazuje przyczyny odwołania pracownika równoznacznego z wypowiedzeniem umowy o pracę, a z okoliczności sprawy nie wynika, by przyczyny rozwiązania stosunku pracy dotyczyły osoby pracownika lub nie ustalono w ogóle o jakie przyczyny chodzi, na pracodawcę przechodzi ciężar dowodu, że przyczyna ta dotyczy osoby pracownika lub nie dotyczy pracodawcy. Sam fakt, iż pracodawca nie miał obowiązku wskazania przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę nie pozwala bowiem pracodawcy na uwolnienie się z obowiązku wypłaty odprawy i podobnych do niej świadczeń związanych z rozwiązaniem stosunku pracy jedynie poprzez twierdzenie, że do rozwiązania umowy doszło bez żadnej przyczyny. Następstwem takiej postawy pracodawcy jest przejście na niego ciężaru dowodu w zakresie przyczyny dokonanego odwołania, która wyłącza prawo do świadczeń pracowniczych (tak m.in. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 lipca 2009 r. sygn. akt II PK 30/09). Agnieszka Madeja Agnieszka Madeja 2017-11-23 21:05:34.0 CET 2017-11-23 12:00:52.0 CET