<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="154505250003521_VII_P_000877_2012_Uz_2018-11-28_001">
   <signature>VII P 877/12</signature>
   <date>2017-08-17 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2018-12-05 21:10:07.0 CET</publicationDate>
   <courtId>15450525</courtId>
   <departmentId>3521</departmentId>
   <type>SENTENCE</type>
   <chairman>Małgorzata Nożykowska</chairman>
   <judges>
      <judge>Ryszard Niedźwiecki</judge>
      <judge>Małgorzata Nożykowska</judge>
      <judge>Ryszard Masłowski</judge>
   </judges>
   <themePhrases/>
   <references/>
   <legalBases/>
   <recorder>Maciej Przesmycki</recorder>
   <thesis>Trzeba mieć jednak na względzie, iż zgodnie ze stanowiskiem zarówno doktryny, jak i judykatury, nieważne jest wyrażenie przez pracownika zgody na dokonywanie potrąceń z jego wynagrodzenia bez świadomości wielkości długu i istnienia przesłanek odpowiedzialności. Zgoda pracownika, o jakiej mowa w art. 91 k.p. nie może być &quot;blankietowa&quot; czyli dokonana bez odniesienia się do konkretnej, znanej już należności oraz do skonkretyzowanej kwoty (np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 2004r. I PK 529/03).
Dodatkowo ważność zgody pracownika na potrącenie z jego wynagrodzenia przez pracodawcę na swoją rzecz zależy od istnienia przyczyny tego potrącenia. Inaczej mówiąc, zgoda ta jest nieważna, jeżeli pracownik nie miał długu wobec pracodawcy. Oznaczałoby to bowiem zakazane w art. 84 k.p. zrzeczenie się przez pracownika prawa do wynagrodzenia (tak E. Maniewska [w:] K. Jaśkowski,E. Maniewska, Komentarz aktualizowany do Kodeksu pracy, LEX).</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Kamila Bidzińska</reviser>
   <publisher>Kamila Bidzińska</publisher>
   <dateOfPublication>2018-12-05 21:10:07.0 CET</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2018-12-05 11:20:20.0 CET</dateOfLastUpdate>
</judgement>