<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="154505250003521_VII_P_000879_2019_Uz_2021-09-07_001">
   <signature>VII P 879/19</signature>
   <date>2020-09-29 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2021-09-14 21:00:05.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15450525</courtId>
   <departmentId>3521</departmentId>
   <type>SENTENCE</type>
   <chairman>Sędzia Małgorzata Nożykowska</chairman>
   <judges>
      <judge>Elżbieta Przytulska</judge>
      <judge>Sędzia Małgorzata Nożykowska</judge>
      <judge>Małgorzata Słupek</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Odszkodowanie</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references/>
   <legalBases>
      <legalBasis>18 (3b) k.p.</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>Maciej Przesmycki</recorder>
   <thesis>Przepis art. 183b § 1 k.p. zmienia rozkład ciężaru dowodu przewidziany w art. 6 k.c. (w zw. z art. 300 k.p.), według którego ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Bywa on nazywany „odwróconym rozkładem ciężaru dowodu”. Omawiany art. 183b § 1 k.p. zwalnia pracownika z konieczności udowodnienia jego dyskryminacji. Ciężar dowodu określony w art. 183b § 1 k.p. polega na obowiązku przedstawienia przez pracownika faktów, z których można domniemywać istnienie dyskryminacji, zaś dla uwolnienia się od odpowiedzialności pracodawca musi udowodnić, że nie dyskryminuje pracownika. Inaczej mówiąc, musi on wykazać, że różnicując sytuację pracownika, kierował się obiektywnymi powodami, a nie kryteriami zakazanymi przez art. 183a § 1  k.p.</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Marta Hryciuk</reviser>
   <publisher>Marta Hryciuk</publisher>
   <dateOfPublication>2021-09-14 21:00:05.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2021-09-14 11:53:48.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>