<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="154505250003521_VII_P_000943_2015_Uz_2019-02-01_001">
   <signature>VII P 943/15</signature>
   <date>2019-01-29 01:00:00.0 CET</date>
   <publicationDate>2020-01-22 18:10:06.0 CET</publicationDate>
   <courtId>15450525</courtId>
   <departmentId>3521</departmentId>
   <type>SENTENCE</type>
   <chairman>Małgorzata Nożykowska</chairman>
   <judges>
      <judge>Małgorzata Nożykowska</judge>
      <judge>Ryszard Masłowski</judge>
      <judge>Ewa Adamczyk</judge>
   </judges>
   <themePhrases/>
   <references/>
   <legalBases/>
   <recorder>Maciej Przesmycki</recorder>
   <thesis>Pracodawca ma obowiązek wskazać w sposób czytelny, jasny i zrozumiały rzeczywistą przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę, a tym samym przedstawić uzasadnienie zwolnienia pracownika i umożliwić mu polemikę na drodze sądowej z decyzją pracodawcy. Sąd Najwyższy wskazał w wyroku z dnia 10 listopada 1998 roku w sprawie sygn. akt I PKN 423/98(OSNP 1999, nr 24, poz. 789), że pracodawca nie może uzupełniać braku wskazania konkretnej przyczyny po wniesieniu powództwa. Przyczyny wskazane w oświadczeniu przez pracodawcę zakreślają granice sądowej kontroli. Nie jest również dopuszczalne doprecyzowanie i ukonkretnienie ogólnikowo i lakonicznie wskazanej przyczyny wypowiedzenia dopiero na etapie postępowania sądowego. Działanie takie nie może prowadzić do skutecznego konwalidowania wadliwości wypowiedzenia niezgodnego z art. 30 § 4 k.p.</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Kamila Bidzińska</reviser>
   <publisher>Kamila Bidzińska</publisher>
   <dateOfPublication>2020-01-22 18:10:06.0 CET</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2023-11-02 07:38:39.0 CET</dateOfLastUpdate>
</judgement>