<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="154505250003521_VII_P_000979_2017_Uz_2020-01-14_001">
   <signature>VII P 979/17</signature>
   <date>2020-01-14 01:00:00.0 CET</date>
   <publicationDate>2020-10-29 21:00:06.0 CET</publicationDate>
   <courtId>15450525</courtId>
   <departmentId>3521</departmentId>
   <type>SENTENCE</type>
   <chairman>Sędzia Małgorzata Nożykowska</chairman>
   <judges>
      <judge>Krystyna Chojnowska</judge>
      <judge>Ryszard Masłowski</judge>
      <judge>Sędzia Małgorzata Nożykowska</judge>
   </judges>
   <themePhrases/>
   <references/>
   <legalBases/>
   <recorder>Maciej Przesmycki</recorder>
   <thesis>Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika jest środkiem wyjątkowym, a przepisy regulujące te instytucję winny być interpretowane w sposób ścisły.
W rozumieniu art. 52 § 1 pkt. 1 kodeksu pracy nie każde naruszenie przez pracownika obowiązków może stanowić przyczynę rozwiązania z nim umowy w tym trybie, lecz tylko ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków. Elementem kluczowym dla oceny zachowania pracownika jest możliwość przypisania mu zawinienia w naruszeniu obowiązków.
Przy ocenie, czy miało miejsce takie właśnie zachowanie pracownika, Sąd nie jest związany oceną pracodawcy i w sposób autonomiczny ustala, czy pracownik dopuścił się naruszenia obowiązków pracowniczych, a także, czy takie naruszenia miało charakter ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków i czy było zawinione.
</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Kamila Bidzińska</reviser>
   <publisher>Kamila Bidzińska</publisher>
   <dateOfPublication>2020-10-29 21:00:06.0 CET</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2020-10-29 14:36:52.0 CET</dateOfLastUpdate>
</judgement>