<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="154505250003521_VII_P_001970_2014_Uz_2018-01-11_001">
   <signature>VII P 1970/14</signature>
   <date>2018-01-11 01:00:00.0 CET</date>
   <publicationDate>2019-08-28 19:29:40.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15450525</courtId>
   <departmentId>3521</departmentId>
   <type>SENTENCE</type>
   <chairman>Małgorzata Nożykowska</chairman>
   <judges>
      <judge>Małgorzata Nożykowska</judge>
      <judge>Michał Nurowski</judge>
      <judge>Jolanta Kaczmarska</judge>
   </judges>
   <themePhrases/>
   <references/>
   <legalBases/>
   <recorder>Maciej Przesmycki</recorder>
   <thesis>W ocenie Sądu Najwyższego (Wyrok SN z dnia 9.06.2006 r., III PK 30/06, OSNP 2007/11-12/160) pracownik powinien wskazać fakty uprawdopodobniające zarzut nierównego traktowania w zatrudnieniu, a wówczas na pracodawcę przechodzi ciężar dowodu, że kierował się obiektywnymi powodami (art. 183b § 1 k.p. i art. 10 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz.U. UE L 303 z 2.12.2000, s. 16-22; Polskie wydanie specjalne Rozdział 05, Tom 04, s. 79). Postanowieniem z dnia 24 maja 2005 r. Sąd Najwyższy (II PK 33/05, PiZS 2006/7/35) przyjął, iż w zakresie zarzutu podejmowania przez pracodawcę mobbingu, podobnie jak przy zarzucie działań dyskryminujących pracownika, na pracowniku spoczywa obowiązek dowodowy w zakresie wskazania okoliczności, które uzasadniałyby roszczenie oparte na tych zarzutach. Dopiero wykazanie przez niego tych okoliczności pozwala na przerzucenie na pracodawcę obowiązku przeprowadzenia dowodu przeciwnego.</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Kamila Bidzińska</reviser>
   <publisher>Kamila Bidzińska</publisher>
   <dateOfPublication>2019-08-28 19:29:40.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2019-08-28 16:55:34.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>