<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="154505250004527_IX_GC_001908_2023_Uz_2025-03-13_001">
   <signature>IX GC 1908/23</signature>
   <date>2025-03-13 01:00:00.0 CET</date>
   <publicationDate>2025-06-24 19:30:18.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15450525</courtId>
   <departmentId>4527</departmentId>
   <type>SENTENCE</type>
   <chairman>Sędzia Aleksandra Zielińska-Ośko</chairman>
   <judges>
      <judge>Sędzia Aleksandra Zielińska-Ośko</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Umowa przewozu</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references/>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 8 ust. 1 lit b)</legalBasis>
      <legalBasis>art. 9 ust.2</legalBasis>
      <legalBasis>art. 15 ust. 1</legalBasis>
      <legalBasis>art. 16 ust 1 i 2</legalBasis>
      <legalBasis>art. 17, 18</legalBasis>
      <legalBasis>art. 41 ust 1 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów</legalBasis>
      <legalBasis>art. 774 k.c.</legalBasis>
      <legalBasis>art. 10 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (Dz. U. z 2016 poz. 684)</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>Agnieszka Lemiech</recorder>
   <thesis>1. Kwestia wymagająca rozstrzygnięcia dotyczy tego, czy opakowanie zbiorcze, w którym znajduje się towar, a które doznało uszkodzenia w trakcie przewozu, jest towarem (stanowi element towaru) w rozumieniu Konwencji. Podkreślić trzeba, że konwencja rozróżnia pojęcie towaru i opakowania, przy czym stan opakowania jest istotny dla powstania domniemania z art. 9 ust 2 konwencji. Z powyższego wynika, że uszkodzenie opakowania zbiorczego, choć istotne w rozumieniu przepisów Konwencji, samo w sobie nie kreuje odpowiedzialności za uszkodzenie towaru.
2. W niemniejszej sprawie to z winy sprzedawcy doszło do uszkodzenia ładunku. Zachowanie przedstawiciele spedytora polegające na tym, że zaniechał on kontaktu z przewoźnikiem, było nierzetelne i nie może być usankcjonowane przez Sąd. Sąd nie dostrzega też usprawiedliwionych podstaw, ażeby przewoźnik poniósł w tych okolicznościach koszty oczekiwania na instrukcje, które nie były przez niego zawinione i nie powstało w toku normalnych czynności związanych z wykonaniem przewozu. Przyjęcie inne wykładni postanowienia umownego prowadziłoby do przerzucenia na powoda ryzyka związanego z działalnością gospodarczą pozwanej. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w powołanych wyżej art. 15 ust 1 i 16 ust. 2 Konwencji, z uzupełnieniem o art. 16 ust. 1, który stanowi, że przewoźnik ma prawo do zwrotu kosztów spowodowanych zażądaniem przez niego instrukcji lub ich wykonaniem, o ile koszty te nie wynikły z jego winy, przy czym zgodnie z art. 41 ust 1, postanowienia umowne sprzeczne z konwencją są nieważne. 
   </thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Katarzyna Płachecka</reviser>
   <publisher>Katarzyna Płachecka</publisher>
   <dateOfPublication>2025-06-24 19:30:18.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2025-06-24 11:06:44.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>