<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="154505250004527_IX_GC_004140_2013_Uz_2015-03-10_001">
   <signature>IX GC 4140/13</signature>
   <date>2015-03-10 01:00:00.0 CET</date>
   <publicationDate>2016-06-14 19:15:50.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15450525</courtId>
   <departmentId>4527</departmentId>
   <type>SENTENCE</type>
   <chairman>Aleksandra Homańska</chairman>
   <judges>
      <judge>Aleksandra Homańska</judge>
   </judges>
   <themePhrases/>
   <references/>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 384 (1) k.c. w zw. z art. 384 k.c. oraz 411 pkt 1 k.c.</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>Paulina Kruk</recorder>
   <thesis>Przy wydawaniu wzorca umownego winny zostać zachowane wymagania określone w art. 384 k.c., co przede wszystkim oznacza obowiązek doręczenia wzorca. Nawet jeżeli w stosunkach, w których posłużeniem się wzorcem jest zwyczajowo przyjęte, zgodnie z przepisem art. 384 § 2 k.c., moc wiążącą mają zworce, o których treści kontrahent mógł z łatwością się dowiedzieć, to owa łatwość dowiedzenia się o wzorcu wydanym w czasie trwania zobowiązania ciągłego oznacza zaostrzone wymogi dla proponenta. Trudno przecież żądać, aby posiadacz rachunku bankowego, kredytobiorca czy ubezpieczony przejawiali w czasie trwania stosunku ciągłą aktywność, celem zapoznania się z ewentualnymi zmianami, jakie miałby wydanym wzorcem wprowadzić proponent.</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Monika Więcławska</reviser>
   <publisher>Monika Więcławska</publisher>
   <dateOfPublication>2016-06-14 19:15:50.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2016-06-13 19:17:53.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>