<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="154505300003003_VI_C_000628_2024_Uz_2024-10-03_001">
   <signature>VI C 628/24</signature>
   <date>2024-10-03 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2024-11-28 18:00:04.0 CET</publicationDate>
   <courtId>15450530</courtId>
   <departmentId>3003</departmentId>
   <type>REGULATION, REASON</type>
   <chairman>SSR Milena Dutkowska</chairman>
   <judges>
      <judge>SSR Milena Dutkowska</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Prawo Unii Europejskiej</themePhrase>
      <themePhrase>Przelew wierzytelności</themePhrase>
      <themePhrase>Konsument</themePhrase>
      <themePhrase>Nadużycie praw podmiotowych</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 - art. 178; art. 2; art. 32; art. 54; art. 87)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2011 r. Nr 126, poz. 715 - art. 45)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 187; art. 205(3); art. 205(3) § 2; art. 205(3) § 2 ust. 12; art. 205(3) § 2 ust. 8; art. 205(3) § 4; art. 210; art. 210 § 2; art. 227; art. 228; art. 228 § 1; art. 230; art. 231; art. 233; art. 233 k; art. 235(1); art. 243(1); art. 245; art. 248; art. 258; art. 271; art. 271(1); art. 3; art. 308; art. 309; art. 321; art. 339; art. 385(1); art. 386; art. 386 § 6; art. 505(7); art. 98; art. 98 pkt. 2; art. 98 § 1(1))</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 - art. 110; art. 69; art. 70)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 29; art. 29 ust. 1 u; art. 30; art. 30 ust. 1; art. 30 ust. 1 pkt. 10 u; art. 30 ust. 1 pkt. 15 u; art. 30 ust. 1 pkt. 16 u; art. 30 ust. 1 pkt. 6 u; art. 30 ust. 1 pkt. 7 u)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 140; art. 22; art. 22 ust. 2; art. 22(1); art. 231; art. 233 k; art. 30; art. 30 ust. 1; art. 30 ust. 1 pkt. 15; art. 353(1); art. 354; art. 359; art. 36 a; art. 385(1); art. 385(1) § 1; art. 385(1) § 4; art. 388; art. 481; art. 487; art. 487 § 2; art. 5; art. 509; art. 510; art. 535; art. 536; art. 58; art. 58 § 2; art. 59; art. 720; art. 98; art. 99)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze (Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 - )</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 45 i 30 ustawy z dnia 12.05.2011 r. o kredycie konsumenckim</legalBasis>
      <legalBasis>, art. 10 i 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego</legalBasis>
      <legalBasis>Rady 2008/48/WE z 23.kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki</legalBasis>
      <legalBasis>uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG, Karta Praw Podstawowych</legalBasis>
      <legalBasis>art. 5 Kodeksu cywilnego, art. 58 Kodeksu cywilnego.</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder></recorder>
   <thesis>1.	W motywie 7 Dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23.04.2008 r. mowa o wewnętrznym rynku kredytów konsumenckich. Celem Dyrektywy nie było i nie jest stworzenie innych rynków wewnętrznych dla przedsiębiorców (usługowych instytucji finansowych) z obciążeniem zarazem dla konsumentów tj. kosztem ich zasadniczych należności czy ochrony. M.in. przy danym poziomie kosztów dla konsumenta przy umowie przelewu wierzytelności konsumenta na rzecz przedsiębiorcy może dochodzić w praktyce do efektu zakazanego w art. 22 ust. 2 Dyrektywy 2008/48/WE. Takie okoliczności - badane indywidualnie mogą stanowić (konkretny przypadek) nadużycie prawa materialnego w rozumieniu art. 5 k.c., jak i ogólnych zasady prawa unijnego : nie można powoływać się na normy unijne w sposób noszący znamiona m.in. nadużycia. W zapisach traktatowych nie mamy literalnego odpowiednika regulacji art. 5 k.c., jednakże od lat orzecznictwo TSUE odwoływało się do tej zasady generalnej, która jest oczywista w każdym porządku prawnym każdego demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP), a w szczególności na gruncie Karty Praw Podstawowych art. 54, przyjętej na terenie UE (tu odpowiednio i w związku z polsko-brytyjskim Protokołem co do KPP). Analogiczny zapis odnajdziemy także w art. 17 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Obywatela.
2.	Uczynienie jako gwarancji wynagrodzenia dla konsumenta zapisu w przelewie kwocie
„nie mniej niż 1 zł” wprost godzi w zasady współżycia społecznego z art. 58 § 2 k.c. w zw. z art. 509 i 510 k.c. w zw. z art. 3531 k.c. Przelew zakładający niejednoznaczną dla konsumenta cenę z pomniejszeniami procentowanymi (niezrozumiałymi pod kątem wyliczenia) i z tak skrajnym przypadkiem 1 zł godzi w podstawowe zasady kontraktowania w odpłatnym obrocie wierzytelnościami, nawet z elementem powiernictwa w stosunkach prawa prywatnego.	Przelew wprowadzając znaczne
pomniejszenia w danym indywidualnym przypadku prowadzić może do pozbawienia istotnych praw konsumenta, a nie jest to cel ochrony konsumenckie zakładanej Dyrektywą 2008/48/WE. Poza tym eliminacja tak istotnego zapisu umowy przelewu oznacza upadek całego kontraktu (art. 3851k.c., art. 58 § 2 k.c., art. 353h 509-510 k.c.)..
</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Elwira Dobrzyńska</reviser>
   <publisher>Elwira Dobrzyńska</publisher>
   <dateOfPublication>2024-11-28 18:00:04.0 CET</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2026-06-27 12:42:53.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>