<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="155000000000503_I_ACa_001585_2016_Uz_2017-03-07_001">
   <signature>I ACa 1585/16</signature>
   <date>2017-02-16 01:00:00.0 CET</date>
   <publicationDate>2017-08-23 22:05:32.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15500000</courtId>
   <departmentId>503</departmentId>
   <type>SENTENCE, REASON</type>
   <chairman>Jan Gibiec</chairman>
   <judges>
      <judge>Dominika Romanowska</judge>
      <judge>Ewa Głowacka</judge>
      <judge>Jan Gibiec</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Umowa</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 162; art. 207; art. 207 § 6; art. 217; art. 217 § 1; art. 217 § 227; art. 233; art. 233 § 1; art. 385; art. 385 § 2; art. 385 § 2 pkt. 6)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 118; art. 385(1); art. 385(1) § 1; art. 385(1) § 1 zd. 2; art. 385(2); art. 4; art. 4 ust. 2; art. 405; art. 65; art. 65 § 2; art. 805; art. 805 § 1; art. 819; art. 819 § 1)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 124, poz. 1151 - art. 18; art. 18 ust. 2)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 385^1^kc</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>Justyna Łupkowska</recorder>
   <thesis>1.	Użyte w art. 3851§1 zd.2 kc pojęcie „głównych świadczeń stron” nie jest zdefiniowane, przez co podlega wykładni, ale nie może ulegać wątpliwości, że chodzi o takie świadczenia, które charakteryzują, definiują i typizują umowę, a bez których nie doszłoby do jej zawarcia. Potwierdzeniem takiej interpretacji omawianego pojęcia, jest wymienienie przez ustawodawcę ceny i wynagrodzenia jako istotnych elementów stosunków zobowiązaniowych, które wyłączone są spod kontroli abuzywności, jeśli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. W tym kontekście nie sposób uznać, aby świadczenie w  postaci opłaty likwidacyjnej, które obciąża ubezpieczonego na wypadek rezygnacji z ubezpieczenia, charakteryzowało lub typizowało umowę ubezpieczenia lub umowę inwestycyjną, które elementy znajdujemy w  umowach na życie i dożycie.
2.	Jeśli określone postanowienie umowne uznane zostało za niedozwolone, jako modyfikacja przez sąd jest niedopuszczalna.  Nie znajduje bowiem żadnej podstawy prawnej zastąpienie bezskutecznej klauzuli innym postanowieniem umownym, albo ukształtowanie wysokości świadczenia objętego klauzulą abuzywną do takiej wysokości, przy której można by ją uznać za dozwoloną, a przez to wiążącą strony.
3.	Przepisy dotyczące klauzul niedozwolonych służyć mają ochronie konsumenta, czyli słabszej stronie w umowie z przedsiębiorcą. Tylko wtedy można poszukiwać rozwiązań chroniących konsumenta, poprzez wprowadzenie obowiązujących regulacji prawnych w miejsce niedozwolonego postanowienia, jeśli jego wyeliminowanie skutkowałoby upadkiem całej umowy. Tymczasem niewiązanie stron zapisem o opłacie likwidacyjnej, nie wywołuje tego rodzaju skutku skoro jej pobranie jest następstwem ustania stosunku ubezpieczenia. 
</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Małgorzata Kurek</reviser>
   <publisher>Monika Kurkowiak</publisher>
   <dateOfPublication>2017-08-23 22:05:32.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2017-08-23 12:32:29.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>