<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="155020150002021_IV_P_000113_2020_Uz_2021-05-12_001">
   <signature>IV P 113/20</signature>
   <date>2021-04-26 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2021-07-30 21:00:06.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15502015</courtId>
   <departmentId>2021</departmentId>
   <type>SENTENCE, REASON</type>
   <chairman>Magdalena Piątkowska</chairman>
   <judges>
      <judge>Magdalena Piątkowska</judge>
   </judges>
   <themePhrases/>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 481; art. 481 § 1)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 - art. 52; art. 52 § 1; art. 55; art. 55 § 1; art. 55 § 1(1))</reference>
   </references>
   <legalBases/>
   <recorder>Karolina Nowicka</recorder>
   <thesis>W niniejszej sprawie zachowanie pracodawcy nie było powtarzalne i uporczywe, a wypłata wynagrodzenia w ponad 1/3 nastąpiła w terminie. Przy tym  wskazano pracownikom nieodległy czas zapłaty reszty wynagrodzenia, którego to terminu dotrzymano. Poza tym jak wskazał powód przyczyna, dla której zdecydował się rozwiązać umowę bez wypowiedzenia miała szerszy kontekst związany z poszukiwaniem innej pracy z uwagi na obawy ( a zatem w oparciu o hipotezę, nie fakt) dalszej niewypłacalności pracodawcy.  W takiej sytuacji sąd uznał, iż żądanie odszkodowania nie jest uzasadnione. </thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Katarzyna Zych</reviser>
   <publisher>Katarzyna Zych</publisher>
   <dateOfPublication>2021-07-30 21:00:06.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2021-08-04 00:10:50.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>