<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="155025500002021_IV_P_002134_2024_Uz_2026-03-04_002">
   <signature>IV P 2134/24</signature>
   <date>2026-03-04 01:00:00.0 CET</date>
   <publicationDate>2026-06-30 18:40:06.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15502550</courtId>
   <departmentId>2021</departmentId>
   <type>SENTENCE, REASON</type>
   <chairman>Asesor Sądowy Krzysztof Trnka</chairman>
   <judges>
      <judge>Asesor Sądowy Krzysztof Trnka</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Świadectwo pracy</themePhrase>
      <themePhrase>Ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 100; art. 200; art. 203(1); art. 203(1) § 1; art. 203(1) § 1 pkt. 1; art. 203(1) § 2; art. 461; art. 461 § 1; art. 477; art. 477(2); art. 477(2) § 1; art. 96; art. 96 ust. 1; art. 96 ust. 1 pkt. 4; art. 98; art. 98 § 1; art. 98 § 1(1); art. 98 § 3; § 1; § 2; § 3)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 - art. 113; art. 113 ust. 1)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 481; art. 481 § 1; art. 481 § 2)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 - art. 154; art. 154 § 1; art. 154(1); art. 154(1) § 1; art. 163; art. 163 § 1; art. 167; art. 167 § 1; art. 167(2); art. 168; art. 171; art. 171 § 1; art. 171 § 4; art. 171 § 5; art. 265; art. 265 § 1; art. 291; art. 291 § 1; art. 300; art. 97; art. 97 § 2; art. 97 § 2(1); art. 97(1); art. 97(1) § 1)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 97^1^ § 1, 3 i 4 k.p. art. 171 § 1 k.p., art. 477^1b^ § 1, 2 i 3 k.p.c.</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>Maciej Tomaszewski</recorder>
   <thesis>Samowolne podejmowanie czynności zawodowych przez pracownika w czasie urlopu wypoczynkowego nie prowadzi do uznania, że urlop nie został wykorzystany, jeżeli pracodawca nie odwołał pracownika z urlopu ani nie zlecał mu wykonywania pracy. Urlop wypoczynkowy stanowi bowiem czas zwolnienia pracownika z obowiązku świadczenia pracy. Nie sposób przyjąć, aby pracownik mógł w drodze własnych, nieuzgodnionych z pracodawcą działań unicestwić skutki udzielonego urlopu, a następnie po rozwiązaniu stosunku pracy wywodzić z tego faktu roszczenie o ekwiwalent pieniężny.

Pracodawca nie może skutecznie uznać, bez zgody pracownika, że okresy czasu, które już upłynęły, a w których pracownik nie wnioskował o udzielenie urlopu i nie został na ten urlop posłany przez pracodawcę, stanowiły w istocie urlop wypoczynkowy. Pracodawca może wysłać pracownika na zaległy urlop, nawet gdy pracownik nie wyraża na to zgody, jednakże w sposób oczywisty posłanie pracownika na urlop musi następować na przyszłość.  Niedopuszczalne i bezskuteczne jest posłanie pracownika na urlop „w przeszłość”, retroaktywnie, po upływie miesięcy czy lat od okresu czasu, w  którym urlop ten miałby mieć miejsce.

W świadectwie pracy pracodawca obowiązany jest podać jedynie informację o wymiarze urlopu wypoczynkowego przysługującego pracownikowi za rok kalendarzowy, w którym ustał stosunek pracy i wykorzystanego w tym roku – na co wskazuje wprost treść przepisu § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2016 roku. A zatem brak jest podstawy prawnej do ujawnienia w świadectwie pracy informacji o łącznym niewykorzystanym urlopie wypoczynkowym pracownika za wszystkie lata pracy.
</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Marzena Pietrzak</reviser>
   <publisher>Marzena Pietrzak</publisher>
   <dateOfPublication>2026-06-30 18:40:06.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2026-06-30 09:58:32.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>